Thursday, December 22, 2016

Στον παππού

Η κουκλάρα φέτος μελετά στο σχολείο το «θείο Πλάτων» της Άλκης Ζέη. Διάβασα όλα τα βιβλία της κατά καιρούς, αλλά η αλήθεια είναι ότι την είχα ψιλοξεχάσει ως συγγραφέα. Μέσα στη προσπάθεια να βρω κανένα καινούργιο αξιόλογο βιβλίο (διάβαζε περίπλοκο, ακαταλαβίστικο, κουλτουρέ) σνόμπαρα τα απλά και βασικά.

Η κουκλάρα δεν είναι ιδιαίτερα ενθουσιασμένη με την ιστορία, βρίσκει τα αστεία old fashioned (δεν την κάνουν να γελά), δεν βρίσκει πρωτότυπο το γεγονός ότι ο θείος Πλάτων ο γάιδαρος είναι ο αφηγητής της ιστορίας (εδώ βλέπει το «Ένας σκύλος με blog» στο Disney channel, θα την εντυπωσιάσει ένα stuffed animal?) αλλά έχει διάφορες ενδιαφέρουσες απορίες:

«Γιατί η οικογένεια της ιστορίας, ενώ είναι Έλληνες μένουν στη Μόσχα;» Το βιβλίο το λέει κάπου, διότι είχε εμφύλιο στην Ελλάδα. «Τι είναι ο εμφύλιος;» ρωτά η κουκλάρα. «Και τι είναι πολιτικοί πρόσφυγες;» Προσπαθώ να της εξηγήσω όσο πιο απλά γίνεται αλλά βρίσκω ότι έχω ξεχάσει πολλά πράγματα. Της εξηγώ ότι πολιτικοί πρόσφυγες είναι αυτοί που δεν ζουν στη χώρα τους, όχι γιατί το θέλουν αλλά γιατί αναγκάστηκαν να φύγουν. «Όπως τους Σύρους πρόσφυγες;» ρωτά αυτή. «Περίπου, οι Σύροι έφυγαν διότι έχουν πόλεμο στη χώρα τους και κινδυνεύει η ζωή τους. Στο βιβλίο, οι Έλληνες αυτοί έφυγαν διότι ήταν αριστεροί και κινδύνευαν να τους συλλάβουν.» «Τι είναι αριστερός;» ρωτά η κουκλάρα και δεν ξέρω πώς να της το εξηγήσω.

Άτιμε θείε Πλάτων, μας άνοιξες μεγάλη συζήτηση στο άσχετο.

Οι αριστεροί της Άλκης Ζέη ήταν άνθρωποι μορφωμένοι, καλλιεργημένοι, προοδευτικοί και δημοκράτες. Ήταν άνθρωποι με χιούμορ και καλοσύνη, ήταν άνθρωποι με όραμα για μια καλύτερη ζωή. Όταν διάβαζα τα βιβλία της, θυμάμαι, όλοι οι αντρικοί χαρακτήρες μου θύμιζαν τον παππού Μαγκάιβερ. Ηλικιακά, ο παππούς Μαγκάιβερ ήταν όσο ο μπαμπάς στο θείο Πλάτων. Ήταν άνθρωποι από καλές κυρίως οικογένειες που πίστεψαν ότι κάτι καλύτερο μπορούσε να δημιουργηθεί μετά τον πόλεμο. Δεν ήταν κολλημένοι, διάβαζαν ποίηση, λογοτεχνία, ήθελαν να ζήσουν στο Παρίσι και το Λονδίνο. Ο παππούς Μαγκάιβερ δεν ήταν καλλιτέχνης, αλλά ήταν καλός άνθρωπος. Ήταν ο original Λευκωσιάτης. Μεγάλωσε με φίλους Αρμένηδες και Τ/Κ. Μιλούσε αγγλικά και (αν και δεν τον άκουσα ποτέ) τούρκικα. Ήταν αριστερός διότι στην εποχή του, όλοι οι προοδευτικοί ήταν αριστεροί. Ήταν απλά τα πράγματα.     

Σκέφτομαι τα χτυπητά παραδείγματα του σήμερα. Αριστεροί είναι ο Χριστόφιας, ο Κατσουρίδης, ο Κοτζιάς, το ΚΚΕ Ελλάδος. Που πήγαν όλοι οι προοδευτικοί του παρελθόντος; Προφανώς οι προοδευτικοί αριστεροί του παρελθόντος, είχαν για αρχηγούς τύπους σαν το Χριστόφια. Γι ’αυτό δεν υπάρχουν πια για να εξηγήσω στην κουκλάρα.

Πάω στο βιβλιοπωλείο και της αγοράζω το άλλο βιβλίο της Άλκης Ζέη, «με μολύβι φαμπέρ νούμερο δύο» που είναι η βιογραφία της. «Διάβασε» της λέω, «αυτοί ήταν κάποτε οι αριστεροί».   

Wednesday, September 21, 2016

Επιτέλους!!!

Άτε κυρία Μαρίνα μου, βάλε τα δυνατά σου να θκιαλέξεις το καλύτερο σχέδιο, έννα μας χτίσουν νέο αρχαιολογικό μουσείο!!!

Ούλλα πολλά ωραία στα χαρτιά βεβαίως βεβαίως.

Please κυρία Μαρίνα μου, ξέρω το ότι εν είσαι μόνη σου μέσα στην κριτική επιτροπή τζιαι δεν έχω ιδέα ποιοι εν οι υπόλοιποι κουρούπεττοι που διορίσαν αλλά βάλε τα δυνατά σου να θκιαλέξετε ένα νούσιμο σχέδιο που να αναδεικνύει και να εκθέτει τα αρχαιολογικά μας αντικείμενα. Εν 75 εκατομμύρια που θα ξοδευτούν, φόροι που μας αποκόπτονται κάθε μήνα, αν είναι να αποκτήσουμε κάτι που να αξίζει, χαλάλι!
 
Αν είναι δυνατόν, μεν θκιαλέξετε ως σχέδιο του μουσείου ποτζείνα τα εκτρώματα που χτίστηκαν για να στεγάσουν τα κεντρικά γραφεία τραπεζών, την Κεντρική Τράπεζα και το Υπουργείο Οικονομικών (βασικά οτιδήποτε με φυμέ γυαλιά και άσπρη μαρμάρινη επένδυση να αποφευχθεί). Πρέπει να είναι όμορφο και εξωτερικά και εσωτερικά αλλιώς θα ανακατσιά η Αφροδίτη να μπει μέσα. Επίσης πρέπει να είναι κάτι διαχρονικό, κάτι που μπορεί να είναι καλή ιδέα τωρά, πρέπει να συνεχίζει να είναι καλή ιδέα σε 60 χρόνια (σκέφτου τα φώτα του  Γαβριηλίδη και το ομώνυμο κτήριο). Τη δεκαετία του 60 που χτίστηκε ήταν top of the pops (υποτίθεται). Τωρά θέλει κατεδάφιση.

Ευχαριστώ. Θα κρατήσω επαφή. 


 
 
 

Friday, September 16, 2016

Alaskan bush people

Αν δεν είσαι εγκεφαλικά νεκρός, δεν μπορεί να μην έχεις παρατηρήσει το μέγεθος της διαπλοκής γύρω μας και τον πολλές φορές «άτσαλο» τρόπο που εκφράζεται. Από τον τίτλο τη πορνό ταινίας «Βόλεμα δασκάλας στις Βρυξέλλες», στα χρέη της Ομόνοιας, στις αλλαγές πολεοδομικών ζωνών, τη διαχείριση των σκουπιδιών, τα αποχετευτικά, όλα είναι προαποφασισμένα και προκαθορισμένα.  

Κανένας διαγωνισμός δεν μπορεί να κερδηθεί απλώς υποβάλλοντας μια αίτηση και επισυνάπτοντας όλα τα σχετικά έγγραφα, καμιά θέση δεν μπορεί να αποκτηθεί απλώς υποβάλλοντας αίτηση και κάνοντας καλή εντύπωση στο interview. Κάποτε σπάζαμε πλάκα στα σικέ κυβερνητικά interviews, απαντούσαμε μαλακίες απλώς και μόνο για να δούμε τη φάτσα του βαριεστημένου υπεύθυνου που και καλά σοκαριζόταν με την απάντηση μας.

Τελευταία βαρέθηκα. Τους βαρέθηκα.

Γιατί να πληρώνω φόρο αποχετευτικού όταν ξέρω ότι τα μισά απ’ ότι πλήρωσα μέχρι σήμερα έχουν πληρωθεί σε μίζες;  

Γιατί να πληρώνω δημοτικούς φόρους όταν ξέρω ότι οι φόροι μου δεν μου παρέχουν μια καλή υπηρεσία, αλλά πληρώνουν το προσωπικό του Δήμου, που έχει προσληφθεί με αδιαφανείς διαδικασίες και για σκοπούς εξυπηρέτησης γνωστών;

Γιατί να πληρώνω οποιοδήποτε φόρο; Ποια υπηρεσία μου παρέχει αυτή η Δημοκρατία που είναι τόσο καλή που πρέπει κάθε μήνα να της δίνω το 30% των εισοδημάτων μου σε άμεσους και έμμεσους φόρους? Ποια;

(δεν δικαιούμαι ιατρική περίθαλψη στο νοσοκομείο, ούτε εξωτερικά ιατρεία, ούτε λαμβάνω οποιοδήποτε συμπληρωματικό επίδομα ή φοροαπαλλαγή).

Μίλα σε οποιοδήποτε ταξιτζή/περιπτερά/ταβερνιάρη στην Ελλάδα και θα σου πει ότι «αφού το κράτος με κλέβει, νομιμοποιούμαι να το κλέψω και εγώ». Χρόνια το λένε αυτό. Παλιά γελούσαμε και καταδικάζαμε την ενέργεια τους να μην μας εκδίδουν αποδείξεις κτλ. Τελευταία σκέφτομαι ότι δεν έχουν άδικο.

Αρκετά πλήρωσα τόσα χρόνια. Οι φόροι μου έχτισαν δρόμους που θέλουν συνεχώς επιδιόρθωση, γήπεδα με λάθος προδιαγραφές, αεροδρόμια, αποχετευτικά της πλάκας, πανεπιστήμια-φυτώρια κομμάτων, αίθουσες γενικής χρήσης, σχολεία που εγκαινιάστηκαν από αναλφάβητους Υπουργούς. Αγόρασαν διαμερίσματα σε δημάρχους, έγιναν μετρητά σε τράπεζες του εξωτερικού, ανακαίνισαν σπίτια και εξοχικά, έγιναν συναυλίες με γνωστούς καλλιτέχνες, φιέστες με σουβλάκια, πλήρωσαν το μισθό δεκάδων ανούσιων αξιωματούχων που ούτε η μάνα τους κανονικά δεν θα τους ήξερε. Οι φόροι μου δεν γίνονται έργα και υπηρεσίες για να μου βελτιώσουν τη ζωή. Τα παίρνουν μερικοί μειωμένης αξιοπρέπειας άνθρωποι και παίζουν τους μεγαλοεπιχειρηματίες με αυτά.

Δεν χρειάζεται. Ξέρω να ξοδεύω τα χρήματα μου και μόνη μου, δεν χρειάζομαι βοήθεια από κανένα. Αν δεν αλλάξει κάτι σύντομα, θα σταματήσω να είμαι τόσο νομοταγής και τυπική με τις υποχρεώσεις μου προς την Πολιτεία.

Διότι στην Κύπρο η λέξη νομοταγής, πάει να συγχυστεί με τη λέξη βλάκας.    

Τελευταία είναι της μόδας κάτι προγράμματα στο Discovery Channel για ανθρώπους που ζουν σε ακριτικές περιοχές του πλανήτη (στην παγωμένη Αλάσκα, σε ερημικές δασώδεις περιοχές στη μέση του πουθενά). Δεν περιμένουν τίποτε από κανένα, δεν πληρώνουν φόρους σε κανένα, είναι βασικά αυτάρκεις.

Ντάξει, δεν εννοώ να αφήσω μούσι, αξύριστα πόδια και να κυκλοφορώ με την καραμπίνα για τις αρκούδες τον ώμο μου (κυρίως γιατί η καραμπίνα για τις αρκούδες θα ήταν άχρηστη στα προάστια της Λευκωσίας). Νομίζω το αντίστοιχο στην Κύπρο αυτών των άγριων ανθρώπων της ερημιάς, είναι κάτι τύποι που συναντάς σε καφενεία χωριών, που φορούν μονίμως ρούχα παραλλαγή (ντάξει, δεν τατσώνει αλλά ρε φίλε έχει τεράστια γκάμα ρούχων survival, είναι ανάγκη να κολλήσεις στα ρούχα του στρατού; τα ρούχα που φορούσες στα 18 σου;), οδηγούν μοτιφαρισμένα διπλοκάμπινα (το διπλοκάμπινο στο φυσικό του περιβάλλον είναι αρμονικό. Το διπλοκάμπινο μέσα στη μέση της Λευκωσίας θα το ξαναπώ, είναι σατανικό), και δεν μπορούν να προφέρουν τη φράση «τμήμα εσωτερικών προσόδων». Αυτοί οι happy go lucky άνθρωποι παρασκευάζουν τη δική τους ζιβανία, όταν θέλουν να επεκτείνουν το σπίτι τους το χτίζουν μόνοι τους (πολεοδομική άδεια; τι είναι αυτό;), φυτεύουν και λίγη κάνναβη στο χωράφι του παππού. Μια semi-παράνομη ύπαρξη που δεν επιβαρύνει κανένα (μπορεί λίγο το περιβάλλον με το διπλοκάμπινο).      


ΠΡΟΣΟΧΗ: Το blog βλάπτει σοβαρά την υγεία όλων όσων δεν διαθέτουν χιούμορ.