Tuesday, July 16, 2019

Μόνη

Ξαφνικά, μετά από 17 περίπου χρόνια συμβίωσης με τον Έτερο, χρειάζεται να μείνουμε σε διαφορετικά σπίτια για μερικούς μήνες. Δηλαδή, όχι μόνο σε ξεχωριστά σπίτια αλλά και σε διαφορετικές χώρες. Το arrangement είναι προσωρινό μεν, αλλά αρκετά μεγάλο σε διάρκεια για να μπορείς να λες με μυστήριο ύφος "...αυτή την περίοδο ζω μόνη μου". Πριν αρχίσετε να σκέφτεστε εργένικη ζωάρα, έξαλλα πάρτι και τα σχετικά, να αναφέερω ότι έχω μαζί μου τα μεγαλύτερα προφυλακτικά του κόσμου: την κουκλάρα και mini me (άλλως γνωστές και ως "γκόμενες"). Μάλλον ο Έτερος κάνει εργένικη ζωή και εγώ κάνω τη single mother.

Εκεί που η βασική μου έγνοια ήταν να εμφανίζομαι τακτικά στη δουλειά και μετά να χαλαρώνω στο σπίτι, πρέπει τώρα να εμφανίζομαι στη δουλειά, να ετοιμάζω από πριν φαγητό για να βρουν οι γκόμενες, να σιγυρίζω, να καθαρίζω, να σιδερώνω, να τους διαβάζω όταν χρειάζονται βοήθεια, να βγάξω έξω τα σκουπίδια στις σωστές μέρες, να τους κάνω counselling διότι μαλλώνουν με τις φίλες τους τρεις φορές την εβδομάδα, να καλύπτω τις ανάγκες τους για κοινωνικές συναναστροφές (οι οποίες αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο), να ταίζω τη γάτα (διότι ΟΥΤΕ αυτό πήρε μαζί του ο Έτερος όταν έφυγε) γενικά να τα κάνω όλα.

Έχω εξαντληθεί. Πέφτω κάθε βράδυ να κοιμηθώ και νιώθω την εξάντληση και απόγνωση που έννιωθα όταν ήταν βρέφη και έπρεπε να τις ταίζω και να τις αλλάζω κάθε τρεις ώρες. Clearly, αυτό το arrangement με τον Έτερο δεν ήταν καλή ιδέα αλλά τώρα δεν μπορούμε να πάμε πίσω. Ο δε Έτερος (που έζησε εργένικη ζωή πριν παντρευτεί και δεν έχει καμία όρεξη να το ξανακάνει) βαριέται αφόρητα μόνος του και ρωτά κάθε 5 λεπτά πότε να κάνουμε reunion (λες και δεν ξέρει ότι είμαστε σε διαφορετικές χώρες και έχουμε κάνει περίπλοκα arrangements). 

Γενικά, τα κάναμε σαλάτα. 

Και το χειρότερο είναι ότι δεν ξέρω πότε θα ξανακάνω sex, πράγμα απαράδεκτο, γιατί σκατά παντρεύτηκα αν δεν ήταν για το free sex? Νιώθω όπως τη λεχώνα που μόλις γέννησε και για 40 μέρες δεν μπορεί να έχει επαφές κτλ, μόνο που στην περίπτωση μου δεν είναι 40 μέρες αλλά περίπου 4 μήνες. Χειρότερα δηλαδή από λεχώνα! Τραγικά, άσε, έχουν σπάσει τα νεύρα μου. Σε μια στιγμή απελπισίας επένδυσα σε ένα καλό δονητή αλλά σταμάτησα να τον χρησιμοποιώ όταν ένα πρωί η κουκλάρα casually σχολίασε ότι "το καινούργιο πιστολάκι μαλλιών που αγόρασες κάνει λιγότερο θόρυβο από το άλλο που είχες". Clearly, πρέπει να μετακομίσουμε σε μεγαλύτερο σπίτι, ή απλώς να μην χρησιμοποιώ το δονητή.   

Η καλύτερη στιγμή της μέρας είναι αργά το απόγευμα, όταν οι γκόμενες αποσύρονται στα δωμάτια τους για να διχτυωθούν στο internet και εγώ ανοίγω μια μπουκάλα κρασί και χαλαρώνω στον κήπο. Αυτό το σκηνικό το έχω ζήσει ξανά, όταν κάθε φορά που καταφέρναμε να κοιμήσουμε τις γκόμενες (βρεφη τότε), ανοίγαμε με τον Έτερο ένα κρασί για να το γιορτάσουμε (μια συνήθεια που μας έμεινε). Τώρα είμαι μόνη μου και συνεχίζω το έθιμο και όχι, δεν είμαι μια θλιβερή μεσήλικας που μπεκροπίνει μόνη της, αναλογιζόμενη που πήγε λάθος.

Υπάρχουν άλλωστε και μερικά καλά στο arrangement.

Δεν χρειάζεται να ζητώ την άποψη κανενός για οτιδήποτε κάνω. Δεν χρειάζεται να διαπραγματεύομαι για ώρες μέχρι να βρούμε consensus πως θα περάσουμε τη μέρα μας ή τα σαββατοκύριακα μας. Δεν χρειάζεται να μοιράζομαι την τηλεόραση με κανένα και δεν χρειάζεται να ξαναδώ ασυνομική σειρά, ή σειρά μυστηρίου, ή σειρά action που μισώ. Μπορώ να "λύσω" απενεχοποιημένα μπροστά από την τηλεόραση βλέποντας ότι βλακεία μου κατέβει (πχ ξαναείδα μονορούφι και τα 4 seasons του Outlander και τους Durrels of Corfu). Αποφασίζω εγώ τι θα φάμε, πως θα το φάμε, πότε θα το φάμε. Έχω κάνει eliminate τη συζυγική μουρμούρα. Εντελώς. Τίποτε. Μια θαυμάσια ησυχία. 

Not bad. 

Τώρα που η περίοδος αυτή πληρσιάζει προς το τέλος της, άρχισα να αγχώνομαι πως θα είναι ξανά η συμβίωση με τον Έτερο. Ελπίζω να μην σφαχτούμε. Τουλάχιστον όχι πριν κάνουμε sex.        



     

  

Wednesday, October 17, 2018

Να την πετιέται.

Πρέπει κατά διαστήματα να μπαίνω μέσα στο γέρημο το account, αν όχι για τίποτε άλλο, να μην ξεχνώ το password μου. Οκ, όλα καλά, δεν το ξέχασα (ακόμα).
 
Επίσης, το Κυπριακό ακόμα δεν λύθηκε.
Δεν έχω γίνει δίμετρη ξανθιά.
Δεν έχω κερδίσει το λαχείο (θα βοηθούσε όμως αν αγόραζα).
 
Κάποιος μου είπε ότι το blogging πέθανε και τώρα όλοι που σέβονται τον εαυτό τους είτε έχουν you tube channel, είτε είναι influencers στο instagram. Και είναι όλοι κάτω των 30 χρονών.
 
Clearly είμαι μια αποτυχία.
 
Oh well. Τουλάχιστον μπορώ να βάζω το κεφάλι μου κάτω από το νερό και να πιτσιαλίζω μέσα σε πισίνα χωρίς να παθαίνω panic attacks (σε αντίθεση με τα παραπάνω Greece Next Top Models)…
 
Κάτι είναι και αυτό.
 
 
 

Thursday, August 10, 2017

Outlander mania

Στην 817η φωτογραφία στο Facebook από διακοπές σε παραλία τα έκλεισα όλα και αποφάσισα να βρω κανένα καλό series να δω να πωρωθώ διότι οι διακοπές μου ήταν ακόμα μακριά και δεν παλεύεται αυτή η καλοκαιρινή διάθεση (είμαστε πολύ αγαπημένοι στη φωτογραφία αλλά ποιος ξέρει πόσα retakes έγιναν για να βγει σωστή), ειδικά όταν εσύ είσαι σε μια βροχερή χώρα της βόρειας Ευρώπης με συννεφιά και καιρό που θυμίζει κυπριακό Νοέμβριο.

Προσπάθησα να ξεκινήσω το Game of Thrones αλλά πρέπει να είμαι μέσα το 0.025% του πληθυσμού που το βαρκέται αφόρητα. Μετά που είδα με το κούντημα 3 επεισόδια και δεν υπήρχε σε αυτά ΚΑΘΟΛΟΥ sex (έλεος), I gave up. Τι να τα κάνεις τα εντυπωσιακά κουστούμια και τα κάστρα όταν δεν γαμιέται το σύμπαν; Κρίμα και άδικο.

Κάπου εδώ, ανακάλυψα το Outlander.

Για όσους δεν το ξέρουν, η υπόθεση είναι περίπου ως ακολούθως:

Μια Εγγλέζα πάει με τον άντρα της honeymoon στη Σκωτία το 1945, μένουν σε bed and breakfast και το highlight του honeymoon είναι οι ατέλειωτοι περίπατοι στα highlands, τα moors και άλλες ερημιές της Σκωτίας (τρελό κέφι, δεν το συζητώ). Επειδή η Εγγλέζα είδε μια μαργαρίτα που της άρεσε σε μια βουνοκορφή, πάει πίσω  να την κόψει, αγγίζει μια μαγική πέτρα και τσουπ! πάει πίσω στο χρόνο, στο 1745.

Παρά το σοκ και δέος που επέστρεψε πίσω στο χρόνο, γνωρίζει τον πιο sexy Σκωτσέζο highlander EVER, τον οποίο (τι τύχη!) περίπου στο 5ο επεισόδιο πρέπει αναγκαστικά να παντρευτεί (τι τύχη! (δις)) και φυσικά να ολοκληρώσει τη σχέση τους (θυσία, θυσία). Μετά από αυτό ψιλογράφει τον κανονικό της άντρα στο 1945 (ο οποίος την ψάχνει απεγνωσμένα) και ακολουθούν διάφορα επεισόδια με sex στα highlands, sex σε απομονωμένα κάστρα των highlands, sex ντυμένοι με kilt (o Σκωτσέζος) ή χωρίς, σπαθιά, άλογα, εξοχές, βροχή, βροχή και κρύο, και κάθε 10 λεπτά ο Σκωτσέζος συλλαμβάνεται, βασανίζεται ή πρέπει να πολεμήσει για την τιμή του, την τιμή της και την τιμή όποιου είναι εκεί πρόχειρος.

Αυτή είναι σειρά, σκέφτομαι, και ανακαλύπτω ότι η σειρά βασίζεται σε βιβλία της Diana Gabaldon άρα makes perfect sense να κάνουν sex κάθε 2 λεπτά, αφού η συγκεκριμένη συγγραφέας είναι γνωστή για ιστορίες fantasy fiction με sex τύπου Άρλεκιν. ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΑ!

Και ενώ έξω είναι καλοκαίρι, ο ήλιος λάμπει και ο κόσμος πακετάρει για διακοπές, στον καναπέ μου είμαστε στη Σκωτία του 1745, φοράμε κορσέ και ρούχα εποχής και δολοπλοκούμε να οργανώσουμε το Jacobite rising (όταν δεν πηδιόμαστε με τον sexy Σκοτσέζο highlander, that is). Άμα το σκεφτείς, είναι και λίγο predictable, οι πιο μεγάλες εξαγωγές της Σκωτίας είναι sexy highland warriors (Braveheart, Rob Roy, ο αθάνατος Highlander to name a few). Αν μιλούν και με Σκωτσέζικη προφορά, ακόμα καλύτερα.

Περί τα μέσα του season 2, αρχίζω να έχω hallucinations με sexy άντρες ντυμένους με παραδοσιακές στολές και κάνω google search «how to wear a kilt» στο οποίο μου βγαίνουν εκατοντάδες results με τύπους που ξαπλώνουν στον κήπο τους και δείχνουν πώς να διπλώσεις μια κουβέρτα (διότι ουσιαστικά αυτό είναι το κιλτ, μια κουβέρτα). Ασυναίσθητα κάνω google search «how to wear a Cypriot vraka» και βγαίνουν εκατοντάδες video από λαογραφικούς ομίλους που χορεύουν την τατσιά, τα ποτήρια και το δρεπάνι αλλά κανένα video πώς να φορέσεις τη βράκα. Και more importantly, κανένας αρρενωπός γκόμενος Κύπριος να θέλεις να πάς πίσω στο χρόνο να ζήσεις μια περιπέτεια back in time. Ούτε καν στις σειρές του ΡΙΚ.

Και τώρα κάθομαι ακίνητη και περιμένω να ξεκινήσει το season 3. Περί τα μέσα Σεπτεμβρίου.


ΠΡΟΣΟΧΗ: Το blog βλάπτει σοβαρά την υγεία όλων όσων δεν διαθέτουν χιούμορ.