Monday, July 25, 2016

κα Μαρίνα μου, εθυμήθηκα σε πάλε

Αγαπητή Μαρίνα Σολομίδου-Ιερωνυμίδου μου,

Το ξέρεις ότι είσαι η αγαπημένη μου διευθύντρια κρατικής υπηρεσίας έννεν; Όπου πάω στον κόσμο και βλέπω μουσεία σε σκέφτομαι (όχι πάντα με καλό τρόπο αλλά σε σκέφτομαι). Όλο λέω να ξεκινήσω ένα ημερολόγιο να σου γράφω τα νέα μου από τα διάφορα μουσεία που πάω, να πίνεις το μέτριο καφέ σου, να τρως το κουλουράκι σου τα πρωινά και να διαβάζεις τα νέα μου, αλλά όλο το αναβάλω.

Σε θυμήθηκα πριν λίγες μέρες που είδα εκείνο το video που έκανε το παιδαγωγικό ινστιτούτο για το αρχαιολογικό μουσείο μας, που είναι τόσο super duper γουάου, που έπρεπε να το κάνουμε και video με φωνή σοβαρού αφηγητή δελτίου ειδήσεων ως reference προς τους καθηγητές που αντί να κάτσουν να κάνουν ένα ενδιαφέρον μάθημα για την αρχαιολογία πατούν το play τζιαι γύρνουν πίσω. Τζείνη η αέρινη μουσική επένδυση που βάζετε ΠΑΝΤΑ σε τούτα τα video, ακολουθούμενη από μυστηριώδεις (και καλά) ήχους από τύμπανα και άλλα κρουστά όταν θα μας κάμετε την αποκάλυψη (σοκ και δέος!) ότι ζούσαν πάντα πλάσματα σε αυτό το νησί, και είχαν κατσαρόλες και χτένες και ήθελαν τα σπίτια τους να έχουν θέα το απέραντο γαλάζιο για να τους βάλουν οι Συνθέσεις, είναι προφανώς απαραίτητη προϋπόθεση για να πιάσεις το κονδύλι για το video έννεν;   
 
Χαίρομαι επίσης που ενώ το video γυρίστηκε το 2014, η έφορος αρχαιοτήτων είναι ντυμένη και κομμωτηριασμένη όπως την Αλέξια στο Άσπρο Μαύρο (1987) και ακόμα χρησιμοποιείτε φράσεις όπως «πρώιμη/ ύστερη εποχή του χαλκού», «γεωμετρική περίοδος», «αρχαϊκή περίοδος» και άλλες φράσεις που μόνο ο Άντρος Παυλίδης καταλάβει. Θα κρατήσετε την προσοχή των μαθητών, δεν το συζητώ. Άρεσε μου και το touch-σπόντα στο τέλος, ότι τα αγάλματα της Σαλαμίνας και αλλού στις κατεχόμενες περιοχές αγνοούνται διότι η Σαλαμίνα και οι κατεχόμενες περιοχές τελούν ακόμα υπό τουρκική κατοχή (enter αέρινη λυπητερή μουσική). Βάλλω στοίχημα ότι το μόνο πράμα που θα μείνει στους μαθητές μετά το 40λεπτο video δεν είναι ο πλούσιος πολιτισμός της Κύπρου ανά τους αιώνες, ούτε ότι ζούσαν δαμέ ταυτόχρονα 40 διαφορετικές φυλές at any given time, αλλά ότι οι κακοί Τούρκοι μας έκλεψαν τα κουζούθκια μας. Καρτερούμε μέρα νύχτα, να μας επιστρέψουν τα κουζούθκια μας για να μαζέφκουν τζιαι τζείνα σκόνη στο μουσείο.  

Βασικά όμως εν άλλο που ήθελα να σου πω.  

Πάω που λες προχτές εκδρομή σε ένα χωριό σε γερμανόφωνη αγροτική περιοχή (ας την ονομάσουμε Holstein). Είμαστε στη μέση του πουθενά, 2 ώρες δρόμο από την κοντινότερη πόλη. Βρέχει like crazy και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, στο τέλος αποφασίζουμε να πάμε να επισκεφτούμε ένα κάστρο της περιοχής. Το συγκεκριμένο κάστρο δεν είναι μεγάλο σε μέγεθος, είναι όμως μεσαιωνικό. Πληρώνουμε που λες εισιτήριο €8 ο καθένας και σχολιάζουμε ότι είναι ακριβό (το Κολόσσι χρεώνει €2,50). Μας πληροφορούν όμως ότι το εισιτήριο περιλαμβάνει ξενάγηση ΚΑΙ wine tasting του κρασιού της περιοχής που στα παλιά χρόνια το παλαίωναν στο κάστρο. Στο Κολόσσι δεν περιλαμβάνεται τίποτε. Μόνο κάμποση χωματσιά.

Enter ξεναγός τουλάχιστον 150 χρονών, ντυμένη χίπης. Ο Έτερος φαντασιώνεται ότι η ξεναγός είναι in fact το φάντασμα της τελευταίας λαίδης του κάστρου, που βρήκε τραγικό θάνατο όταν έπεσε από το ψηλότερο παράθυρο του πύργου όπου σκαρφάλωσε προσπαθώντας να πιάσει σήμα στο κινητό της. Εμένα μου φάνηκε για συνταξιούχος κάτοικος της περιοχής που κάνει τη ξεναγό part-time για να έχει κάτι να κάνει στον ελεύθερο της χρόνο. Anyway.

Η ξεναγός μας λέει 2-3 πράγματα για το κάστρο, πότε χτίστηκε, γιατί, ποιου ήταν, απλά βασικά πράγματα αλλά όχι πολλές λεπτομέρειες να βαρεθούμε. Μας πάει στην απέναντι πλαγιά που η θέα προς το κάστρο είναι άπαιχτη για να βγάλουμε φωτογραφίες (διαθέτει και Wi-Fi το κάστρο) και μας εξηγεί πρακτικά πως θα γινόταν επίθεση στο κάστρο αν ήμασταν στο Μεσαίωνα και θέλαμε να το καταλάβουμε. Μετά μας οδηγεί μέσα στο κάστρο.

Να μην τα πολυλογώ κα Μαρίνα μου, η ξεναγός μας κάνει μια περιεκτική πλην ενδιαφέρουσα ξενάγηση, μας εξηγεί 2-3 βασικά πράγματα που ισχύουν για όλα τα κάστρα, κάνει αστεία, ρίχνει μέσα και λίγο legend και το σημαντικότερο, το κάστρο από μέσα είναι επιπλωμένο όπως υποτίθεται θα ήταν τον καιρό των ιπποτών, δηλαδή έχει tapestries στους τοίχους, κρεμασμένα οικόσημα, στο τζάκι έχουν ξύλα (ότι και καλά θα ανάψει), το τραπέζι του banquet είναι στρωμένο και γύρω οι καρέκλες, έχει πανοπλίες, όπλα, καρέκλες εποχής, παιγνίδια εποχής (στα ιδιαίτερα διαμερίσματα), και άλλα διακοσμητικά. Η όλη επίσκεψη διήρκεσε περίπου 1 ώρα (είπαμε, το κάστρο ήταν μικρό), αλλά ήταν ευχάριστη και φεύγοντας νιώσαμε ότι μάθαμε και είδαμε κάτι που άξιζε. Και  δοκιμάσαμε και το κρασί της περιοχής (που δεν ξέραμε ότι παράγει).

Και θυμηθήκαμε το Κολόσσι…. (και το ρητό που λέει «ότι πληρώνεις παίρνεις»)      

Στο Κολόσσι θα πληρώσεις μεν €2,50 αλλά η ξενάγηση τελειώνει εκεί που ο υπάλληλος που κόβει το εισιτήριο θα σου πει «η είσοδος είναι από κει». Περνάς κάτι ερείπια που δεν ξέρεις τι είναι διότι δεν υπάρχει κανένας να σου εξηγήσει (ή έστω να διαβάσεις  μια ταμπέλα ενημερωτική), περνάς τη γέφυρα (nice touch) και μπαίνεις μέσα…. σε ένα τεράστιο άδειο δωμάτιο. Μετά κατεβαίνεις κάτι σκαλιά και μπαίνεις σε ένα τεράστιο άδειο υπόγειο. Διερωτάσαι αν είναι κουζίνα, ή μπουντρούμι, ή στάβλος αλλά εν τη απουσία πληροφοριών βαριέσαι (και μυρίζει και μούχλα) άρα ανεβαίνεις στους πάνω ορόφους. Που είναι επίσης άδειοι. Είσαι σε υπνοδωμάτιο; Είσαι σε καθιστικό; Είσαι σε αίθουσα του θρόνου; (εμείς οι εκκεντρικοί ξέρουμε ότι δεν υπάρχει αίθουσα του θρόνου στο Κολόσσι διότι δεν ήταν ποτέ το actual κάστρο του βασιλιά της Κύπρου, το κάστρο ήταν στη Λευκωσία και έχει καταστραφεί προ πολλού, αλλά εμείς είμαστε κάτι εκκεντρικοί τύποι κα Μαρίνα μου, όχι ο average τουρίστας). Ανεβαίνουμε στην ταράτσα και βλέπουμε τη θέα. Και δεν έχει τίποτε άλλο να κάνουμε.

Πες δεν σώζονται αυθεντικές πανοπλίες εποχής. Δεν σώζονται οικόσημα και τραπέζια και καρέκλες και κρεβάτια και άλλα αντικείμενα που θα μπορούσαν να μπουν στο κάστρο, να το ομορφύνουν και να το κάνουν πιο προσιτό. Πόσο θα κόστιζε άραγε να φέρουμε fake έπιπλα και να τους δώσουμε distressed look; Δεν νομίζω να ήταν απαγορευτικό το ποσό, στο κάτω-κάτω 2-3 κάστρα έχουμε όλα και όλα, πόσα κοστίζουν 10 καρέκλες και 5 τραπέζια; Πόσο δύσκολο είναι να αγοράσεις 10-20 μηχανάκια, από εκείνα που βάζεις στο αυτί σου και σου κάνουν ξενάγηση με κάθε λεπτομέρεια ενώ περιφέρεσαι στο αξιοθέατο; Κάνε το εισιτήριο €5 και βάλε included μέσα και το μηχανάκι της ξενάγησης και ένα shot κουμανταρία.

Κα Μαρίνα μου, όλες αυτές οι εμπειρίες με κάνουν να πιστεύω ότι τζιαμέ στο τμήμα Αρχαιοτήτων, είσαστε μια παρεούλα που ΔΕΝ σας αρέσκουν τα μουσεία, ΔΕΝ επισκέπτεστε οι ίδιοι μουσεία, και ΔΕΝ έχετε καμία διάθεση να βελτιώσετε την εμπειρία του επισκέπτη στους αρχαιολογικούς μας χώρους. Που σας φέρνει σε μια περίεργη αντίθεση με την επίσημη πολιτική του κράτους που λαλεί ποτζεί τζιαι ποδά τι παλιό και πλούσιο πολιτισμό έχουμε και ότι θέλουμε να φέρουμε ποιοτικό τουρισμό. Παίζει φυσικά να έχω εγώ λάθος τζιαι με «ποιοτικό τουρισμό» να εννοούμε στην πραγματικότητα ματσωμένους Ρώσους που τρώνε αστακομακαρονάδες και διαμένουν στο Anassa.

 
(τέλος κα Μαρίνα μου, το εν λόγω καστρούδι στο Holstein που ούτε η μάνα του δεν το ξέρει, έχει και γαμώ τις ιστοσελίδες με ΤΕΛΕΙΕΣ φωτογραφίες (και με 360ο μοίρες) που σε κάμνουν να θέλεις να πάς να το δεις. Το Κολόσσι κα Μαρίνα μου, εν απλώς τζιαμέ.)

Friday, May 27, 2016

VII

Πας 2 μέρες στο Παρίσι και μένεις ήσυχη ότι ο πολιτισμός, όπως τον θέλεις να είναι δεν έχει πάθει τίποτε και δεν υπάρχει περίπτωση να πάθει, όσα ISIS και αν δημιουργηθούν.

Περπατώ στο VII arrondissement (που είναι καλή περιοχή) και περνώ έξω από ένα νηπιαγωγείο (maternelle). Κοντεύει η ώρα να σχολάσουν τα παιδάκια και απέξω περιμένουν διάφορες μαμάδες / γιαγιάδες να τα παραλάβουν. Όλες είναι άψογα ντυμένες, με μπεζ ή navy blue καμπαρτίνες, καπιτονέ σακάκια, ασορτί τσάντες, βαμμένες. Δεν υπάρχει ούτε μια να φορεί φόρμες ή παντόφλες ή να είναι ατημέλητη ή να κάθεται μέσα στο αυτοκίνητο και να ξύνεται. Δεν είμαι εναντίον του casual ντύσιμου αλλά το φαινόμενο έξω από τα σχολεία με τις γιαγιάδες και παππούδες που «πετάχτηκαν» να πιάσουν τα εγγόνια, φορώντας ότι νάναι διότι καθάριζαν/μαγείρευαν/whatever δεν μου αρέσει.

Η ταμπέλα του σχολείου (βαμμένη σε μια παλαιότερη εποχή) γράφει απλά Maternelle: VII arrondissement και αποκάτω το εθνικό σύνθημα των Γάλλων: Liberté, égalité, fraternité. Ούτε Δημόσιο Νηπιαγωγείο Αγίου Τάδε, ούτε κάποιο χαζοχαρούμενο όνομα καρτούν. Απλά πράγματα. Αν είναι να μάθεις ένα σύνθημα στη ζωή σου, να είναι αυτό.

Βγαίνουν κάποτε τα παιδάκια και είναι λες και βρίσκομαι σε διαφήμιση του Petit Bateau, ή του Gap. Ασορτί φουστίτσα, καλσόν και σακάκι, παιδάκια με blazers και φουλάρια, αγοράκια με πουκάμισα (κουμπωμένα σωστά), παντελής έλλειψη φερμουάρ και φόρμας και αθλητικών παπουτσιών. Πως είναι δυνατόν όταν επιστρέφουν τα δικά μου παιδιά από το σχολείο να μοιάζουν σαν βομβαρδισμένο τοπίο, αναμαλλιασμένα, λερωμένα, μονίμως να ξεχνούν τα σακάκια ή φούτερ τους και να τα ψάχνουμε, ενώ αυτά τα παιδάκια να είναι τόσο συγυρισμένα λες και θα πάνε σε βάφτιση; Μου θυμίζουν ένα βιβλίο που διάβασα παλιά, το «French children dont throw food» της Pamela Druckerman, μια Αμερικανίδας που μεγάλωσε 3 παιδιά στο Παρίσι και πρόσεξε ότι οι Γάλλοι έχουν μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία ανατροφής παιδιών από τους Αγγλόφωνους γονείς. Είχα διαβάσει αυτό το βιβλίο λίγο πριν γεννήσω την κουκλάρα, στο peak της παράνοιας με την εγκυμοσύνη και τις ορμόνες και τον τρόπο που πρέπει να γεννήσω και τι να τρώω κτλ. Θυμάμαι όταν το διάβασα αποφάσισα ότι προφανώς ακολουθώ το γαλλικό μοντέλο ανατροφής χωρίς να το ξέρω και επέλεξα να αγνοήσω παράνοιες του στυλ «What to Expect when you are Expecting».

Αργότερα το βράδυ, περνώ πάλι από τον ίδιο δρόμο. Το σχολείο είναι πια κλειστό αλλά απέναντι μια μικρή γκαλερί έχει εγκαίνια και κάνει πάρτι. Οι καλεσμένοι στέκονται μέσα στο δρόμο και συζητούν πίνοντας κρασί και σαμπάνια, χαλαρά, καμία ανησυχία, είναι μια ζεστή βραδιά και παρά το ότι πήγε 10, ακόμα να νυχτώσει. Μερικοί κάθονται στο παγκάκι έξω από το σχολείο. 

Ξέρω ότι δεν είναι όλες οι γειτονιές του Παρισιού τόσο ωραίες και εκλεπτυσμένες. Αυτή τη στιγμή δεν με ενδιαφέρει. Όσο οι Γαλλίδες περιμένουν έξω από τα σχολεία άψογα ντυμένες, και μετά κάνουν πάρτι άνευ σοβαρού λόγου και αιτίας, δεν ανησυχώ από κανένα ISIS.   

Friday, May 20, 2016

Μια αξιοζήλευτη "καριέρα"

Η Σκεύη είναι μια συνηθισμένη Κυπραία. Μεγάλωσε σε χωριό της επαρχίας Αμμοχώστου, ήταν σχετικά καλή μαθήτρια, nothing special, τέλειωσε το πανεπιστήμιο Κύπρου και έκανε και ένα master να βρέθεται, είναι παντρεμένη, έχει ένα παιδί, δουλεύει και οδηγεί ένα Golf. Ξέρει κάτι λίγα αγγλικά, θυμάται κάτι λίγα γαλλικά από το σχολείο και έχει πάει 2 χρονιές ιταλικά στα επιμορφωτικά. Είναι γραμμένη σε γυμναστήριο και πάει ανελλιπώς 3 φορές την εβδομάδα για να κάνει τάξη Zumba, power pilates και step. Η Σκεύη διαφέρει από τις χιλιάδες άλλες Κυπραίες που κυκλοφορούν ανάμεσα μας σε ένα μόνο σημείο.

Η Σκεύη είναι μέλος πολιτικού γραφείου κόμματος.

Η Σκεύη ξεκίνησε την καριέρα της ως κομματόσκυλο όταν ήταν ακόμα στο δημοτικό και συμμετείχε στον πολιτιστικό όμιλο του χωριού της όπου ασχολήθηκε με τη εκμάθηση ελληνικών και κυπριακών χορών, συμμετοχή σε ευρωπαϊκά προγράμματα ανταλλαγής νεολαίας με θέμα τον χορό και την εκπαίδευση (βασικά πήγαν εκδρομή στην Αυστρία σε ένα φεστιβάλ), μέλος της θεατρικής ομάδας του ομίλου (έπαιξε τη φίλη της Αροδαφνούσας όταν ανέβασε το θεατράκι ο όμιλος), διοργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό και συμμετείχε σε εκδηλώσεις μνήμης Αμμοχώστου (πήρε και free tickets για τις παραστάσεις του Εις Γην Εναλίαν Κύπρον).

Με το που μπήκε στο πανεπιστήμιο η Σκεύη, γρήγορα αντιλήφθηκε ότι μόνο τα μέλη των παρατάξεων πάνε μπροστά, με την έννοια ότι πετυχαίνουν περισσότερα, κάνοντας λιγότερα. Αυτό είναι ένα καλό moto για να έχεις στη ζωή. Maximum benefits with minimum effort (η Σκεύη θα το έλεγε στα ελληνικά αλλά δεν πειράζει). Έτσι η Σκεύη κανόνισε να γίνει οργανωτικό μέλος, γραμματέας εκδηλώσεων, αντιπρόεδρος και αναπληρωτής πρόεδρος της φοιτητικής παράταξης της στο πανεπιστήμιο, εκπρόσωπος των φοιτητών στο τμήμα που φοιτούσε, εκπρόσωπος φοιτητών στην επιτροπή οργάνωσης και προγραμματισμού κτιρίων, της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Κύπρου (νομίζω εν έτσι που το λαλούν), γραμματέας διεθνών σχέσεων της φοιτητικής ένωσης του πανεπιστημίου και άλλοι διάφοροι τίτλοι που ουσιαστικά σήμαιναν ότι η Σκεύη περνούσε άπειρες ώρες σε καφετέριες και αίθουσες να συζητά για θέματα που δεν απασχολούν κανένα, να κουτσομπολεύει τις άλλες παρατάξεις, να κανονίζει που θα γίνει το φοιτητικό πάρτι, ποιος μαλάκας θα έρθει να μιλήσει για την τάδε επέτειο, και να παραγοντοποιείται σε όλα.

Η Σκεύη όπως καταλαβαίνετε, εκείνη την περίοδο έψαχνε για γκόμενο.  

Μαζί με όλα τα πιο πάνω, έκανε και κάμποσες αγγαρείες της παράταξης, όπως να συμμετέχει σε φιλανθρωπικά και κοινωνικά happenings όπως καθαρισμός του πανεπιστημίου από τα σκουπίδια, συμμετοχή σε αιμοδοσία, συμμετοχή σε σεμινάρια για την πρόληψη λήψης ουσιών (οργανώθηκε από την παράταξη της άρα έπρεπε να το υποστηρίξει). Όπου της έλεγαν, πήγαινε πρόθυμα. Σε διαλέξεις, εκδηλώσεις, συνέδρια, βιωματικά εργαστήρια για τη συναισθηματική νοημοσύνη, τις διαπροσωπικές σχέσεις και τις μαθησιακές δεξιότητες. Έδειχνε έμπρακτα το ενδιαφέρον της για τα κοινά. Από μέσα της σκεφτόταν ότι χτίζει καλά το προφίλ του ενεργού πολίτη, plus την είχαν μάθει όλοι στην παράταξη.

Μετά το πανεπιστήμιο συνέχισε να είναι ενεργό μέλος του κόμματος, συμμετέχοντας στα συμβούλια οργανώσεων του κλάδου της, στην οργάνωση νέων επιστημόνων και όπου αλλού πίστευε ότι θα την βοηθήσει στην «καριέρα» της.

Πράγματι, μερικά χρόνια αργότερα οι κόποι της ανταμείφθηκαν διότι το κόμμα τη διόρισε ως μέλος Συμβουλίου ημικρατικού οργανισμού. Δεν ήταν κανένας glamorous οργανισμός αλλά ήταν σχετικός υποτίθεται με τα προσόντα της άρα μπορούσε να δικαιολογηθεί στους τρίτους. Η Σκεύη συμμετείχε σε μερικές συναντήσεις όπου άκουσε κουτσομπολιά, ήπιε καφέ, έφαγε τυροπιτάκια αλλά κυρίως μπορούσε να δηλώνει «μέλος συμβουλίου οργανισμού» που είναι ένα πάρα πολύ καλό stepping stone σε καριέρα στο πολιτικό σκηνικό. Θα μπορούσε να αρχίσει να αρθρογραφεί, αλλά η Σκεύη δεν είναι τέτοιου βεληνεκούς.

Κάπου εκεί, σε κάτι εσωκομματικές εκλογές του κόμματος της, έβαλε υποψηφιότητα για μέλος του πολιτικού γραφείου. Την είχαν διαβεβαιώσει ότι ο τίτλος αυτός δεν σημαίνει ότι θα κάνει οποιαδήποτε meaningful δουλειά, απλώς  θα είναι εκεί και θα περιμένει τη σειρά της για μια πιο glamorous θέση. Στις εκλογές δεν εξελέγη, ήρθε κάτι σαν δεύτερη επιλαχούσα αλλά μετά από μερικούς μήνες, όταν ένα actual μέλος του πολιτικού γραφείου διορίστηκε Επίτροπος για Άσχετο Θέμα και αποχώρησε, άδειασε μια θέση, και η επιλαχούσα Σκεύη έγινε μέλος του πολιτικού γραφείου (οι θέσεις είναι όπως τις μουσικές καρέκλες).

Ως μέλος του πολιτικού γραφείου η Σκεύη έχει πρόσβαση σε όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη του κόμματος (τους φωνάζει με το μικρό τους όνομα), έχει στο speed dial τον Αρχηγό και όταν της «γυαλίσει» μια θέση, θα έχει την απαίτηση (και το απαραίτητο τουπέ και θράσος) να κάνουν τη γη πηγή να της την δώσουν. Και δεν θα σταματήσει μέχρι να αποκτήσει αυτό που θέλει.

Η Σκεύη, όπως θα έλεγε και η μακαρίτισσα Μαλβίνα Κάραλη, ήταν και είναι ένας «κώλος που γυρεύει καρέκλα».     

 
ΥΓ: Η Σκεύη είναι υπαρκτό πρόσωπο.


ΠΡΟΣΟΧΗ: Το blog βλάπτει σοβαρά την υγεία όλων όσων δεν διαθέτουν χιούμορ.