Monday, October 30, 2006

Η Μαριαννού από τη Χρυσαλινιώτισσα

Η εκκλησία της Παναγίας της Χρυσαλινιώτισσας είναι η παλαιότερη χριστιανική ορθόδοξη εκκλησία εντός των τειχών της Λευκωσίας. Ενώ οι άλλες εκκλησίες (όπως π.χ. ο καθεδρικός ναός του Αγίου Ιωάννη) χτίστηκαν κυρίως πάνω στα ερείπια καθολικών εκκλησιών και μοναστηριών των Λουζινιανών, η Χρυσαλινιώτισσα χτίστηκε περί τα 1450 από την βασίλισσα Ελένη Παλαιολογίνα και από την αρχή ήταν εκκλησία για τους Ορθόδοξους κατοίκους της Λευκωσίας. Λέγεται ότι στέγασε και πρόσφυγες που ήρθαν στην Κύπρο μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Δόξα και τιμή για τη Χρυσαλινιώτισσα λοιπόν.

Υπάρχει μια μικρή, πλην ενδιαφέρουσα ιστορία σχετικά με αυτή την εκκλησία την εποχή της Τουρκοκρατίας:

Στην εποχή της Τουρκοκρατίας, γενικά ο κόσμος ήταν αγράμματος. Οι παπάδες και οι ψαλτάδες στις εκκλησίες δεν ήξεραν να διαβάζουν και μάθαιναν τις λειτουργίες παπαγαλία απ ‘έξω. Καμιά φορά έκαναν και λάθος και έψαλλαν λάθος ψαλμούς σε λάθος σημείο αλλά κανένας δεν παραπονιόταν γι ‘αυτό. Στην ενορία της Χρυσαλινιώτισσας ζούσε η Μαριαννού, η οποία ήταν κόρη ενός προύχοντα ενορίτη η οποία, εκτός από ονομαστή γκόμενα της ενορίας, ήξερε κιόλας να διαβάζει. Μια φορά το χρόνο, όταν ο Αρχιεπίσκοπος ερχόταν να λειτουργήσει στη Χρυσαλινιώτισσα, οι επίτροποι της εκκλησίας ζητούσαν την άδεια του πατέρα της Μαριαννούς να την αφήσει να έρθει στην εκκλησία και να διαβάσει από το Ευαγγέλιο τον «Απόστολο».

Ο πατέρας της Μαριαννούς πάντοτε έδινε τη συγκατάθεση του αλλά επειδή τούρκικο μάτι δεν έπρεπε να δει τη Μαριαννού (γενικά οι γυναίκες δεν κυκλοφορούσαν ανεξέλεγκτες), έπαιρναν ορισμένες προφυλάξεις.

Η Μαριαννού δεν πήγαινε στην εκκλησία με τα πόδια από τον δρόμο, αλλά έστηναν μια σκάλα και ανέβαινε στην ταράτσα του σπιτιού της. Εκεί, από ταράτσα σε ταράτσα προχωρούσε και έφτανε στο προαύλιο της εκκλησίας όπου και κατέβαινε και έμπαινε στην εκκλησία χωρίς να την πάρουν χαμπάρι οι Τούρκοι. Η πανέμορφη Μαριαννού πάντοτε εμφανιζόταν φορώντας τα καλά της, με τα κεντημένα της μεσοφόρια, τις σειρές τα νομίσματα περασμένα στο λαιμό και με δυνατή φωνή πάντοτε διάβαζε τον «Απόστολο» μπροστά στα έκπληκτα μάτια των παρευρισκομένων ενοριτών.

4 Comments:

At 30 October, 2006 12:18, Anonymous anekdoti said...

Είδες κύριε μου τη Μαριαννού?

 
At 30 October, 2006 12:59, Blogger Jacobo said...

Η Μαριαννού πρέπει να ήταν μεγάλη γάτα! Όχι μόνο ήξερε να διαβάζει αλλά περπατούσε και από στέγη σε στέγη!

 
At 30 October, 2006 18:50, Blogger Jacobo said...

Δρακουνα said:
...τούρκικο μάτι δεν έπρεπε να δει τη Μαριαννού.

Δεν ξέρω αν είναι αυτονόητο, αλλά ο λόγος που έκρυβαν τη Μαριαννού ήταν για να μην την αρπάξουν οι Τούρκοι. Έτσι έκρυβαν επι τουρκοκρατίας όλες τις όμορφες κόρες. Ο φόβος μάλιστα ήταν τόσο μεγάλος που καθιερώθηκε στην αρχιτεκτονική της εποχής, κυρίως στα χωριά, ο ψηλός εξωτερικός τοίχος που έκρυβε όλη τη θέα της εσωτερικής αυλής. Στη μέση υπήρχε το "ξωπόρτι" με το χαρακτηριστικό χερούλι και το «μαντάλι» που άνοιγε από μέσα. Πολλές κόρες έζησαν με αυτό τον τρόπο "φυλακισμένες" χωρίς να τις έχουν δει ποτέ οι Τούρκοι, χωρίς καν να γνωρίζουν την ύπαρξη τους!
Οι δε μεγαλύτερες όταν κυκλοφορούσαν είχαν πάντα το τσεμπέρι δεμένο σταυρωτά μπροστά στο πρόσωπο τους που έκρυβε τα κάλλη τους.

 
At 30 October, 2006 18:56, Anonymous Anonymous said...

Πάντα υπήρχε το φαινόμενη Λαίδη Άντζυ τελικα. Ολίγον τι διαφοροποιημένο, αλλά η ουσία μία.
Η Λαίδη να ψέλνει, οι αρσενικοί να λιώνουν κοιτώντας τα στήθη (ή,τότε, τα γρουσά).

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home


ΠΡΟΣΟΧΗ: Το blog βλάπτει σοβαρά την υγεία όλων όσων δεν διαθέτουν χιούμορ.