Thursday, August 31, 2006

Το πιο πετυχημένο σενάριο

Το μελό στην τέχνη, ειδικά στην Κύπρο, είναι πολύ διαδεδομένο. Ειδικά μετά την εισβολή, δεν υπάρχει περίπτωση να βρεις κυπριακή ποιητική συλλογή, ή μυθιστόρημα, ή θεατρικό έργο ή κινηματογραφική ταινία κ.α. που να μην είναι μέσα στο δράμα και τον καημό. Οι καλλιτέχνες επηρεάζονται μεν από το περιβάλλον τους, και ένα τόσο σημαντικό γεγονός όπως η εισβολή είναι λογικό ότι θα τους επηρεάσει, αλλά ως ένα σημείο. Η ζωή συνεχίζεται. Καλώς ή κακώς συνεχίζεται και έχουμε και άλλες δουλειές να κάνουμε και μας απασχολούν και άλλα, λιγότερο μελό θέματα. Αυτά γιατί δεν παρουσιάζονται στην τέχνη??

Και ενώ η κυπριακή τέχνη υπό τη μορφή της ζωγραφικής φαίνεται να ξεπέρασε το δράμα της εισβολής, άλλες μορφές τέχνης παραμένουν κολλημένες στην ίδια θεματολογία που πλέον έχει εξαντληθεί αλλά δεν το έχουν πάρει χαμπάρι. Οι δε ταινίες αγγίζουν τα πρόθυρα της προπαγάνδας. Ως πότε κύριε σκηνοθέτη θα μας δείχνεις το άδειο πιάτο στο τραπέζι για να μας θυμίσεις και καλά τους αγνοούμενους? Sorry που θα σε απογοητεύσω, αλλά δεν στρέφω κάθε φορά με πόνο το βλέμμα στον Πενταδάκτυλο. Ούτε καν με στοχαστική διάθεση (διότι δεν θέλω να κάνω και accident όταν οδηγώ).

Δεν έχω δει όλα τα κυπριακά κινηματογραφικά έργα που έχουν γυριστεί. Αυτά όμως που είδα είχαν σαν θέμα, ναι, you guessed right, την εισβολή.

Δηλαδή ολόκληρη χώρα δεν κάνει άλλη δουλειά? Δεν έχει άλλες ανησυχίες? Όπως φαίνεται, όχι.

Πώς να γράψεις ένα πετυχημένο σενάριο για κυπριακό κινηματογραφικό έργο

Πρέπει να υπάρχει μια μικρή Αννούλα που παίζει στο χωριό της. Ή μια νεαρή γυναίκα, η Άννα που «χτίζει τα όνειρα της» στο χωριό (το κτίσιμο είναι υποχρεωτικό). Extra bonus αν η Άννα είναι έγκυος. Το χωριό είναι πανέμορφο μπλα μπλα, παραλιακό, χρυσή αμμουδιά μπλα μπλα. Ώσπου μια μέρα ξαφνικά και out of the blue (διότι ο σκηνοθέτης δεν θα ασχοληθεί να σου χτίσει χαρακτήρες αλλά μόνο πόσο ωραίο ήταν το χωριό που στα επόμενα 5 λεπτά θα χάσεις) γίνεται εισβολή από κακούς. Η εισβολή παρουσιάζεται ως μαύρος καπνός στον ουρανό, ήχος σειρήνας, μαυρόασπρα πλάνα (ή και sepia), ή αυθεντικά πλάνα της εποχής (ας είναι καλά το bbc που κινηματογραφούσε διότι αν περιμέναμε από το ΡΙΚ θα ακούγαμε ακόμα εμβατήρια), αέρας που φυσά, γκρο πλαν σε τανκς και στρατιώτες. Ως θεατές έχουμε τρομοκρατηθεί και αγανακτήσει (με την εισβολή, όχι το έργο).

Για να έχει το κεφάλι του ήσυχο ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος παρουσιάζει με τον ακόλουθο τρόπο τα ακόλουθα πρόσωπα:
Αγωνιστές της ΕΟΚΑ (αν υπάρχουν) – καλοί, γενναίοι και committed σε ιερό σκοπό
Μακάριος – ο πατερούλης, καλός και θύμα των περιστάσεων
Άλλα ιστορικά πρόσωπα δεν παρουσιάζονται καθόλου, δεν υπάρχουν, δεν υπήρξαν ποτέ (Γιωρκάτζης who? Γρίβας who?)
Ο σκηνοθέτης δεν θα ρισκάρει να πει τη γνώμη του και μετά να τραβολογιέται με συνδέσμους αγωνιστών και ξέρω γω με τι κυβέρνηση έχουμε κατά πάντα ουσιώδη χρόνο. Συνεχίζουμε την ιστορία.

Η μικρή Αννούλα πρέπει να φύγει και αναγκάζεται να αφήσει πίσω την κούκλα της/το σετ κουμέρες/τη γιαγιά της, κάτι τέλος πάντων. Η Άννα μένει μόνη διότι ο άντρας της/γκόμενος της/ αδερφός της (ότι θέλετε) φεύγει/τον παίρνουν/ πάει να πολεμήσει. Εννοείται ότι όποιος χαρακτήρας πει ότι πάει να πολεμήσει ή να κάνει οτιδήποτε άλλο ηρωικό δεν τον ξαναβλέπουμε. Επίσης κάποιος πρέπει να βιαστεί. Όχι απαραίτητα η Άννα, διότι μετά θα μας σαλατώσει το plot και δεν γίνεται να προωθούμε την εκδίκηση, ας βιαστεί ένας χαρακτήρας που δεν θα ξαναδούμε. Ας πούμε η τρελή του χωριού που μετά, πολύ άνετα μπορεί να πάει να πέσει από τα βράχια. Ορίστε.

Η μικρή Αννούλα μεγαλώνει με διάφορα ψυχολογικά προβλήματα λόγω απώλειας κούκλας/πατέρα/ γιαγιάς/ χωριού (και πάλι, συμπληρώστε τα κενά). Μετά από 30 χρόνια θα προσπαθήσει να ξεπεράσει το πρόβλημα επιστρέφοντας στο χωριό/ βρίσκοντας τον πατέρα της/ πιάνοντας για γκόμενο ένα Τουρκοκύπριο (παίζει πολύ και η επαναπροσέγγιση). Υποτίθεται κάπου εδώ οι θεατές νιώθουν μια κάθαρση και το έργο τελειώνει με τη νότα «πολύπαθη Κύπρος, όλα τα αντέχεις».

Η Άννα από την άλλη, περνάει διάφορες δοκιμασίες του στιλ γεννάω μόνη και αβοήθητη/ ψάχνω τον χαμένο γκόμενο/ σύζυγο/ να μην σου πω και την χαμένη αθωότητα της. Πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον 3 σκηνές όπου προσεύχεται ή βλέπει το κενό με απλανές βλέμμα. Αναλόγως της διάθεσης του σκηνοθέτη βρίσκει τον γκόμενο/ σύζυγο η μια εξήγηση για την εξαφάνιση του. Αν παίζει θέμα αγνοούμενου, η Άννα μπορεί να γυρίσει ουκ ολίγες σκηνές με το παιδί να τη ρωτά που είναι και αυτή να βουρκώνει η να κλαίει βουβά, το all time favorite άδειο πιάτο στο τραπέζι, flashbacks, οι επιλογές είναι πολλές. Εξαρτάται πόσο cheesy είναι ο σκηνοθέτης. Η Άννα μεγαλώνει το παιδί της που είναι η ελπίδα του μέλλοντος. Το παιδί δεν έχει ψυχολογικά προβλήματα και τη φωνάζει «μανούλα». Υποτίθεται κάπου εδώ οι θεατές νιώθουν μια κάθαρση και το έργο τελειώνει με τη νότα «πολύπαθη Κύπρος, όλα τα αντέχεις».

Με αυτού του είδους σενάριο, πρέπει η χορηγία να θεωρείται σίγουρη και τα χαρτομάντιλα εξασφαλισμένα. Ο σκηνοθέτης μπορεί να νιώθει δικαιωμένος.

16 Comments:

At 31 August, 2006 14:23, Blogger Demetris said...

Oi arithmoi pou kerdizoun apopse to Hrysoprasino Fyllo (after Palm d'Or) einai oi Drakouna-Xanthopoulos-Tsiakkas.

Ole! Ole! Ole!

 
At 31 August, 2006 14:25, Blogger ttallou said...

Έλα τώρα, drakouna,

μη γίνεσαι αφοριστική. Εδώ ολόκληρος Κουστουρίτσα με χρυσό φοίνικα στις πλάτες του και δεν έχει κάνει ταινία που να 'ναι άσχετη από τον γιουγκοσλαβικό εμφύλιο. Η εισβολή είναι για την Κύπρο ό,τι η οικογενειακή τιμή για την Τουρκία: Σε κάθε κινηματογραφική παραγωγή θα υπάρχει μια σπόντα.



ΥΓ: Δες και Το Τάμα, με το Χωραφά, που δεν ασχολείται με την εισβολή. Μονάχα που δεν ξέρω άμα είναι κυπριακή παραγωγή.

 
At 31 August, 2006 14:34, Blogger a n e k d o t i said...

Ναι Τταλλού, κι ο Κουστουρίτσα ασχολείται με την Γιουγκοσλαβία αλλά οι ταινίες του έχουν ένα χαρακτήρα και μια πλοκή που τους δίνει λόγο ύπραξηςπέραν της διαφώτισης επί του εθνικού του προβλήματος... διότι το τι έγινε στην εισβολή όλοι το ξέρουμε και δεν χρειάζονται 150 ταινίες για να μας το μαθούν... αν είναι να το δει και κανένας ξένος κάποτε, ας έχει και κάποιο σενάριο για να μην φύγει που τους τίτλους της έναρξης... Και επιτέλους... η τέχνη δεν χρειάζεται να ασχολείται αποκλειστικά και ανεξαιρέτως με τις τραγωδίες... έχει κι άλλη όψη η ζωή μας, όπως όλα τα πράγματα άλλωστε...

Και ειλικρινά, πόσοι από εμάς πάνε να δούνε Κυπριακή ταινία? Και από αυτούς, πόσοι ΔΕΝ ξέρουν το σενάριο πριν καν αγοράσουν το ποπ-κορν τους?

 
At 31 August, 2006 14:39, Blogger drakouna said...

Είδα "Το Τάμα". Νομίζω είναι ξένη παραγωγή αλλά ούτε εγώ είμαι σίγουρη.

Ένα "τάμα" δεν φέρνει την άνοιξη.

Είναι λες και προωθείται προπαγάνδα ότι δεν έχουμε καθόλου χιούμορ.

 
At 31 August, 2006 14:47, Blogger a n e k d o t i said...

Εντελώς... ακόμα και οι καλαμαράδες ξέφυγαν από τον εμφύλιο και τη χούντα... για να μην θυμηθώ το legendary Λούφα Και Παραλλαγή, που ναι μεν ασχολήθηκε με το θέμα της Χούντας αλλά έδωσε μια εντελώς διαφορετική όψη... και είχε και χαρακτήρες! Απλά εμείς εκολλήσαμε στο άδειο πιάτο στο τραπέζι...

 
At 31 August, 2006 15:56, Blogger gelial said...

Σ'το έχω ξαναπεί πολλές φορές, δεν παίζεσαι. Μέσα από εσένα και τα παιδιά που σχολιάζουν εδώ βλέπω μια εντελώς άλλη Κύπρο: που βγάζει γέλιο από τα ταμπού, είτε έχουν να κάνουν με την καταγωγή, είτε με τη σχέση με τους "ελλαδίτες" .
Επί του προκείμενου, σούπερ, πεθανα στα γέλια, ειδικά με το απλανές βλέμμα της αννούλας :) :) :)
Από την άλλη πλευρά, εσείς έχετε μια δράση, ενώ εμείς αγγελόπουλο, 20 λεπτά πλάνο συνεχόμενο στην ομίχλη. Ή φαρσοκωμωδίες, στυλ τιβι

 
At 31 August, 2006 17:17, Anonymous Horaitisa said...

Είσαι σίγουρη ότι ξέρουν όλοι τι έγινε στην εισβολή ? Και ότι ξέρουν όλοι ποιά η διαφορά με το πραξικόπημα ? Είχα συμμαθητές στο Λύκειο που δεν ήξεραν ότι πραξικόπημα και εισβολή ήταν άλλο πράμα με διαφορετκούς 'κακούς'. Γι'αυτό ίσως να είναι καλά να τελειώσουμε με την προπαγάνδα και να αρχίσει η ενημέρωση ή έστω η ενημερομένη συζήτηση...

 
At 31 August, 2006 19:21, Blogger The Passenger said...

Πράγματι ο κυπριακός κινηματογράφος έχει μια εμμονή με το 1974, κάτι που όχι μόνο κουράζει αλλά δίνει και μια στρεβλωμένη εικόνα της κυπριακής πραγματικότητας στον έξω κόσμο - όπως λέει και η Δρακούνα δεν ξυπνάμε κάθε μέρα με την σκέψη στα κατεχόμενα.

Ο λόγος που δεν βγαίνουν ταινίες με θέματα απο την σύγχρονη Κύπρο είναι φαντάζομαι το ότι δεν υπάρχουν διαθέσιμα λεφτά (οι επιχορηγήσεις πάνε μόνο στη προπαγάνδα άλλωστε) και το ότι δεν έχουμε σεναριογράφους της προκοπής.

 
At 31 August, 2006 23:14, Blogger ttallou said...

sorry to say, αλλά και πάλι βρίσκω κάτι λάθος. Ο εμφύλιος και η χούντα είναι κάτι που πέρασε. Άφησε πληγές και σημάδια, αλλά ΠΕΡΑΣΕ. Δεν υπάρχει κανένα σύμβολο να τα θυμίζει, όπως η πράσινη γραμμή, ο Ταλάτ στη F1 ή ο βαμμένος Πενταδάχτυλος. Όσο οι δρόμοι στη Λευκωσία θα κόβονται στη μέση ή θα παρακάμπτονται η εισβολή θα παραμένει το μείζον θέμα του κυπριακού κινηματογράφου. Διότι, μην τρελαθούμε, ποιο άλλο σπουδαίο -και μοναδικό- πρόβλημα έχει να προτάξει η Κύπρος; Τους έρωτες, τους παπάδες ή τα ρυάλια; Όλα κοινότυπα είναι.

Λοιπόν, πριν από 3-4 χρόνια είχα δει την ταινία Κάτω από τ' άστρα που πολύ μου άρεσε, περισσότερο για την προσέγγισή της στο θέμα και τη φωτογραφία της.
Η ταινία συνόψιζε στους ήρωές της τους χαρακτήρες που προέκυψαν μετά το '74 και κατέληγε, εν ολίγοις, σε μια μέση λύση μεταξύ "Δεν ξεχνώ" και "ξέχασα". Ήταν μακράν η καλύτερη ιστορία που άκουσα για κείνες τις αμαρτωλές, κατόπιν εορτής, στιγμές, που συμβουλεύει να μην κολλάμε τόσο στο παρελθόν ώστε να μην ζούμε το τώρα, αλλά και να μην του γυρνάμε την πλάτη, διότι το πρόβλημα παραμένει.

Δεν ξυπνάμε κάθε μέρα στα κατεχόμενα. Αλλά τους δημιουργούς τους ερεθίζει πολύ περισσότερο η θέα τους, από τη θέα ενός ακόμη καμένου έρωτα ή μιας περιπέτειας.


Τα φιλιά μου και την καληνύχτα μου.

 
At 01 September, 2006 08:29, Blogger drakouna said...

Έγώ μουρμουρώ διότι θέλω να βλέπω έργα με π.χ. έρωτες και άλλες περιπέτειες. Δεν κατάλαβα γιατί δεν μπορεί να βγει κυπριακό έργο με τέτοια θεματολογία. Μια χαρά ερωτευόμαστε και προβληματιζόμαστε για χίλια δύο πράγματα.

Gelial ευχαριστώ για τα σχόλια σου. Αποδεικνύεις ότι ακριβώς το στερεότυπο του Κύπριου που κυκλοφορεί, είναι του βαριού και ασήκωτου τύπου που τραβάει το "Γολγοθά της εισβολής" γι'αυτό εκπλήσσεσαι ευχάριστα με αυτά που γράφουμε. E, δεν κλαίμε όλη μέρα τη μοίρα μας!

 
At 01 September, 2006 08:34, Blogger a n e k d o t i said...

Passenger θα συμφωνήσω μαζί σου στο θέμα των ταινιών που χρειάζονται επιχορήγηση από τα Υπουργεία, άρα πρέπει να αποτελούν και προπαγάνδα, αλλά για τα θεατρικά σενάρια τί έχεις να πεις?

Τταλλού, δεν είναι ότι διαφωνούμε, αλλά η Κυπριακή πραγματικότητα στις μέρες μας, καλώς η κακώς είναι πολύ διαφορετική από αυτή που δείχνουν οι ταινίες.

Μιας και το αναφέρεις, το θέμα των χρημάτων που έχει πέσει στη χώρα μας μετά την εισβολή και οι αλλαγές που έχει επιφέρει τα τελευταία 30 χρόνια στη νοοτροπία και τους προσωπικούς στόχους του μέσου Κύπριου, είναι κάτι που αξίζει καταγραφής, όσο και η εισβολή ως γεγονός. Διότι ναι, έχουμε εισβολείς, αλλά ποιο είναι το πραγματικό τους effect στις μέρες μας? Η εισβολή είναι μεν μέρος της ζωής μας (δεν γίνεται διαφορετικά αφού μας επηρεάζει και κοινωνικά και οικονομικά και πολιτικά), αλλά έχει προχωρήσει και εξελιχθεί ως effect στην καθημερινότητά μας και το αποτέλεσμα δεν έχει καμία σχέση με την περίοδο του '74. Αφού θέλει κάποιος να μιλήσει για την εισβολή γιατί δεν μιλά γι αυτό το κομμάτι της? Ή μήπως πιστεύουμε πως μόνο αυτό ήταν και τελείωσε και άμα βρεθούν οι αγνοούμενοι και επιστραφούν τα κατεχόμενα, η εισβολή θα πάψει να έχει επιρροές στη ζωή μας.... Γιατί ο τρόπος που παρουσιάζονται από σκηνοθέτες και σεναριογράφους, πρέπει να είναι πάντα ο ίδιος?

Το που καταλήγω είναι, οι ταινίες με θέμα την Κύπρο και την εισβολή είναι εντελώς επιφανιακή και μονοδιάστατη. Γι αυτό και είναι και κακές ταινίες.

 
At 01 September, 2006 10:22, Blogger impius said...

This comment has been removed by a blog administrator.

 
At 01 September, 2006 10:26, Blogger impius said...

Tziai i prasini grammi thimizei mas eisvoli ttallou? Mallon en ta paei kala i mnimi mas (i thimoumaste oti mas simferei). Telika ennen ta simvola to provlima alla emeis.

 
At 01 September, 2006 11:05, Anonymous ουφφου said...

εγώ θέλω κυπριακό έργο με θέμα όλες τις προετοιμασίες ενός κυπριακού γάμου, διαπλεκόμενα με τα πεθερικά, πότε μάνα μου εννα μου κάμετε κι εμένα κανέναν εγγόνι, ούλλες οι φίλες μου έχουν, μα έν θα φκάλετε το μωρό μαρία, κλπ Αλλά πλήηηηηηηηηηζ αν γίνεται να παίξουν μέσα νέοι ηθοποιοί γιατί εν πρόκειτε να πάω να δω ταινία με το καστ της βασιλικής/τάκκους/βουράτε γειτόνοι. Ευχαριστώ

 
At 01 September, 2006 17:56, Blogger UrbanTulip said...

Γιατι δεν στελνεις στο σεναριο σου στο ΣΙΓΜΑ; ειμαι σίγουρη οτι μετα απο τη Βασιλική, καίγονται και για μια Αννούλα!

 
At 01 September, 2006 18:06, Blogger Demetris said...

Kamnete ouloi san na jai en ypirxen i HRYSI epohi tou (straight to) video. Tsioronis o Samurai, Enas trellos trellos nosokomos, I Podina tou Artemi, Rotsos 1, 2, 3, T a Hasampoulia... Oti zitate tha to vreite sto pio kontino videoclub - erwtes, gamous, peripetia, soft-core. Dioti cinema en en monon oti en gyrismeno ston Akama se 35mm. Poso mallon otan logw jai tis apousias leftwn i hrisi video apeleftherwnei ta heria kai tin fantasia twn toson pollwn skinethetwn jai paragwgwn pou kouliazoun se cafe jai tavernes (trust me-we ve got plenty!) i monazoun ston Kampo tis Tsakistras ews otou na tous katsei TO senario pou isws to kratos tha katadehtie na sponsarei.

KATW TO KRATOS!
ZITW O PETROS IRAKLEOUS! (o kyprios Aaron Spelling /Zentropa / Miramax)

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home


ΠΡΟΣΟΧΗ: Το blog βλάπτει σοβαρά την υγεία όλων όσων δεν διαθέτουν χιούμορ.