Thursday, November 01, 2007

Κρίση μεσοαστής μάνας

Τελευταία έχω τα νεύρα μου.

Το αποκορύφωμα ήρθε πριν μερικά βράδια, όταν κατά τις 3:30 το πρωί τάιζα την κουκλάρα διότι είχε ξυπνήσει. Εκεί που καθόμουν μέσα στην ησυχία της νύχτας κρατώντας στο ένα χέρι το μωρό και στο άλλο το μπιμπερό, μου ήρθε να ξύσω τη μύτη μου. Έκανα μια άτσαλη κίνηση, την έξυσα και άρχισα να σκέφτομαι διάφορα. Σκέφτηκα ότι μετά από τόσο καιρό απουσίας το γραφείο μου στη δουλειά θα μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο. Προσπάθησα να θυμηθώ τι έκανα στη δουλειά πριν φύγω με maternity leave.

Δεν μπορούσα να θυμηθώ…

Αμυδρά κάτι μου ερχόταν στο νου αλλά καθόλου λεπτομέρειες… δεν ξέρω πώς να κάνω τη δουλειά μου, άρχισα να παθαίνω αρτηριοσκλήρωση!!

Δεν μπορούσα να θυμηθώ τι έκανα στη δουλειά μου, αλλά το ένα φέρνει το άλλο και θυμήθηκα τα ακόλουθα:

- Έχει ένα αιώνα να ταξιδέψω στο εξωτερικό.
- Δεν με βλέπω σύντομα να ταξιδεύω.
- Και αν ταξιδέψω, θα είναι με ένα μωρό που θα με περιορίζει αφάνταστα.
- Έχω κάτι φίλες και γνωστές που κάνουν τρελή καριέρα στο εξωτερικό και κάθε 3 μήνες είναι σε διαφορετική χώρα.
- Διότι δεν βιάστηκαν να παντρευτούν και να γκαστρωθούν.
- Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που μπήκα σε μπαρ.
- …και να ήταν νύχτα…
- για club δε, δεν το συζητώ.
- ακόμα να μπω μέσα στα παλιά μου ρούχα.
- πότε ήταν η τελευταία φορά που κοιμήθηκα μια ολόκληρη νύχτα χωρίς διακοπές?
- τι ωραία που ήταν όταν ήμουν φοιτήτρια… (conveniently ξέχασα τις τελικές εξετάσεις και τις εργασίες)
- πότε θα ξαναπάω στο Λονδίνο?
- άραγε πληρώθηκα αυτό το μήνα?
- να θυμηθώ να βάλω αύριο πλυντήριο… τι αύριο… σε λίγες ώρες…
- σκατά! Ξέχασα να ξεπαγώσω κρέας…

Εκείνη τη στιγμή (η ώρα 3:30 το πρωί και ενώ η κουκλάρα έτρωγε ένα «σνακ») ζήλεψα λίγη ανεξαρτησία…

Αυτό θα είναι το μέλλον μου? Να γίνω σιγά σιγά φυτό, να αποχαυνωθώ εντελώς με τα οικογενειακά μου σε σημείο να χάσω κάθε ενδιαφέρον που είχα παλιά? Γι’ αυτό σπούδαζα τόσα χρόνια? Θα γίνω και εγώ υστερική με μαλλί κομμωτηρίου, σπίτι στα προάστια και εξοχικό στη θάλασσα? (καλά, αυτό δεν με χαλάει).

Η στιγμή που αντιλαμβάνεσαι ότι δεν είσαι πλέον ούτε «ατίθασο», ούτε «νιάτο», είναι μια θλιβερή στιγμή…

Welcome to suburbia, have a nice day.

Και στο ράδιο θα παίζει Χατζηγιάννης… (μπλιαχ)

Αν κόψω και το sex θα γίνω χαρακτήρας για κείμενο του Γιάγκου Μικελλίδη (τα κοινωνικά, όχι τα πολιτικά).

Πρέπει να κόψω τα μεταμεσονύχτια ταΐσματα...

13 Comments:

At 01 November, 2007 15:40, Anonymous Anonymous said...

Αυτό που σου συμβαίνει είναι κάτι εντελώς φυσιολογικό. Και εγώ το πέρασα όπως και όλες που πέρασαν αυτή τη φάση που βρίσκεσαι τώρα.
Πολύ σύντομα θα βρεθείς πάλι πίσω στη δουλειά σου και θα αποκτήσεις τα ενδιαφέροντα που είχες. Μην απελπίζεσαι. Να χαίρεσαι και να απολαμβάνεις το τώρα γιατί η κουκλάρα θα μεγαλώσει γρήγορα και θα αποζητας αυτές τις μεταμεσονύκτιες στιγμές που πίστεψε με είναι μοναδικές.

 
At 01 November, 2007 17:07, Blogger YO!Reeka's said...

αντε πέσε για ύπνο τώρα και μην κάνεις άλλες δυσάρεστες σκέψεις. ο κόσμος με τα μωρά διαωνίζεται (είπε ο γιωρίκας, που ανυπομονεί να γκαστρώσει την *Αθηνά* του και να γίνει μπαμπάς)

 
At 01 November, 2007 18:01, Anonymous Anonymous said...

Μάλλον θα περνάς (τώρα σε έσωσα) μια ψιλοκατάθλιψη την γνωστή και ως επιλοχεια. don't worry, δεν είσαι η μόνη, αν αυτό σε παρηγορεί κάπως. (που δεν νομίζω) Να δεις όμως φάσεις που θα περάσεις ακόμα με την κουκλάρα σου. Σου μιλά μάνα εφήβων με ρεκόρ στις νευρικές κρίσεις. Κάποια μέρα θα τις γράψω νάχετε να μαθαίνετε. Χιχιχι!!!!!

Μonachus Monachus

 
At 01 November, 2007 18:51, Blogger faidra said...

Σε διαβαζω απο τοτε που εμεινες εγκυος γιατι τοτε περιπου εμεινα και εγω και εψαχνα ενα blog για παρηγορια (κατι σα group therapy). Ολο αυτο το καιρο περιγραφεις ακριβως αυτα που σκεφτομαι και δεν μπορω να τα βαλω σε λογια για την εγκυμοσυνη και το μωρο και το ωραιο ειναι πως το κανεις παντα με χιουμορ. Σε διαβαζα και εσπαγα πλακα με την κατασταση μας. Για αλλη μια φορα επεσες τελειως μεσα....

 
At 01 November, 2007 22:13, Anonymous Psychia said...

Change is never easy. But you try to make the best of it.

Φιλιά

 
At 01 November, 2007 22:20, Anonymous Anonymous said...

για όλ' αυτά δεν αποφασίζω να κάνω παιδί... τίποτε θετικό υπαρχει;;;

 
At 02 November, 2007 08:19, Blogger Yiota said...

κυρια δρακουνα, πολυ ψυχοπλακωτικη μου γινες...θα μου το μεταδωσεις και δεν θελω! :) . παντως θελω να γινω μαμα...στην αλλη ζωη! ειδες?????? επηρεαστηκα ηδη!!

 
At 02 November, 2007 09:11, Blogger bestman said...

Μην αγχώνεσαι. Ειμαι σίγουρος πως οι κολλητές σου θα ήθελαν να είναι στη θέση σου, ειδικά αν έχει αρχίσει να κτυπά το βιολογικό ρολόι τους...

 
At 02 November, 2007 11:11, Anonymous Anonymous said...

Κάτι μου θυμίζουν αυτά... κάτι μου θυμίζουν

 
At 02 November, 2007 13:11, Anonymous Anonymous said...

Ειμαι 28 χρονών και έχω ενα κοριτσάκι 22μηνών, το οποίο ήρθε σε εντελώς ακατάλληλη στιγμή... Τι στεναχώρια πέρασα δεν λέγεται. Όταν γεννήθηκε δεν ένιωσα τίποτα. Τον πρώτο καιρό η κούραση απίστευτη. Καθόλου ύπνος, νεύρα. Όσο μεγαλώνει όμως τα πράγματα αλλάζουν. Το αγαπάω όλο και πιο πολύ και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την μικρή. Επίσης όσο μεγαλώνει τόσο επανέρχομαι στις παλιές μου συνήθειες. Καφέ ή ούζα με καμιά φίλη ( απαραίτητη προυπόθεση η βοήθεια του άντρα), σινεμά, ψώνια κ.τ.λ. Μου έχει τύχει να βγω ένα βράδυ για ποτό και να αφήσω το παιδί στην μητέρα μου και όλο το βράδυ να σκέφτομαι το παιδί και πως μπορεί να είναι. Σαφώς το παιδί με περιορίζει να κάνω πράγματα με τον σύντροφο μου όμως δεν θα άλλαζα με τίποτα την ευτυχία που νιώθω μέσα μου λόγω παιδιού.Αλλάζει η ζωή σου, περιορίζεσαι, όμως είσαι πιο πλήρης και πιο ευτυχής. Σιγά σιγά καθώς μεγαλώνει θα βρεις τον παλιό σου εαυτό.

 
At 02 November, 2007 15:43, Blogger drakouna said...

Φως στην άκρη του τούνελ... δεν είμαι μόνη μου...

Έν τζαι ακούει κανένας Χατζηγιάννη έννεν??

 
At 02 November, 2007 17:44, Anonymous Anonymous said...

αγαπητή Δρακούνα
πραγματικά χαίρομαι που διαπιστώνω ότι όλ' αυτά που σκέφτομαι και φοβάμαι πραγματικά συμβαίνουν όταν γίνεις μάνα... ώραν ώραν απορώ με όλες τες μαμάδες που χοροπηδούν τρλές από χαρά φωνάζοντας πόσο πολύ άλλαξε προς το θετικό η ζωή τους με τον ερχομό ενός παιδιού. έχω μια φίλη που την κατάθλιψη την έπαθε στο δεύτερο, και μάλιστα χριεάστηκε επαγγελματική βοήθεια για να συνέλθει. Τώρα πια έχει αποκτήσει 1-2 χόμπι εντελώς για τον εαυτό της - φορτίζει μπαταρίες καί συνεχίζει στο ρόλο της μαμάς.
Εσύ ξέρεςι ποιο είναι το δικό σου therapy, βέβαια!

 
At 04 November, 2007 16:31, Anonymous yotabaron said...

Όπως η faidra, έτσι κι εγώ, σε παρακολουθώ από τότε που γέννησες, εγώ είχα ήδη γεννήσει πρόσφατα. Πράγματι αποτυπώνεις όλα όσα πέρασα κι εγώ και περνάω με πολύ χιούμορ! Μπράβο Δρακούνα! Αυτό δείχνει πως είσαι θετικός άνθρωπος και θα τα καταφέρεις μια χαρά με τη μικρή και όλα θα τα κάνεις μην ανησυχείς.
Πιστεύω πως τελικά το θέμα με τα παιδιά είναι πως το βλέπουμε μέσα μας πρώτα πρώτα. Αν μας τρομάζει, "μπουκώνουμε" και "μπουκώνουμε" και τη ζωή μας.
Τα παιδιά είναι παιδιά και βεβαίως χρειάζονται την προσοχή μας και τη φροντίδα μας, αλλά αν εμείς είμαστε δυστυχισμένοι, δεν θα έχουμε να τους προσφέρουμε.
Συμπέρασμα: ΜΑΜΑΔΕΣ συνεχίστε να υπάρχετε πρώτα ως Γιώτα, Μαρία, Σούλα, Μπούλα κτλ.
Τα ξαναλέμε...

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home


ΠΡΟΣΟΧΗ: Το blog βλάπτει σοβαρά την υγεία όλων όσων δεν διαθέτουν χιούμορ.