Friday, November 02, 2007

Κρίση μεσοαστής μάνας (2)

Στο προηγούμενο ποστ μίλησα για την κρίση που έπαθα μέσα στη μέση της νύχτας προσπαθώντας να θυμηθώ τι σκατά έκανα στη δουλειά μου πριν γεννήσω. Η αλήθεια είναι ότι πολύ σπάνια σκέφτομαι τη δουλειά μου όταν ταΐζω. Αντίθετα, όλες αυτές τις μοναχικές ώρες που κάθομαι και βλέπω τον απέναντι τοίχο (ρωγμή είναι αυτό που βλέπω??), φαντασιώνομαι τη Μεγάλη Φυγή. Η Μεγάλη Φυγή είναι το αγαπημένο μου έργο.

Στη Μεγάλη Φυγή είμαι πρωταγωνίστρια και φεύγω απότομα και ανεξήγητα αφήνοντας πίσω σύζυγο και παιδί.

Η φαντασίωση ενώ ξεκίνησε με ένα απλό «θα σηκωθώ και θα φύγω ΤΩΡΑ!», τώρα έχει πάρει διαστάσεις χολιγουντιανής παραγωγής. Η υπόθεση είναι πάντα πολύ απλή:

Τελειώνω το τάϊσμα, αλλάζω την πάνα της κουκλάρας και αμέσως μετά φεύγω προς άγνωστη κατεύθυνση. Τις περισσότερες φορές καταλήγω στο αεροδρόμιο όπου μπαίνω στο πρώτο αεροπλάνο και πάω σε κρύα ευρωπαϊκή χώρα (δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα φαντασιώνομαι κρύα χώρα. Δεν μου έχει τύχει ποτέ να φαντασιωθώ ότι ας πούμε πάω στις Σεϋχέλλες... ή την Πολυνησία). Εκεί πιάνω δουλειά σε ένα βιβλιοπωλείο και βρίσκω την ησυχία μου (μάλλον επειδή δεν έχει βιβλιοπωλεία στην Πολυνησία).

Με τον καιρό έχω προσθέσει λεπτομέρειες.

Για παράδειγμα, πριν φύγω πακετάρω μια βαλίτσα με τα χρειώδη. Φαντάζομαι ένα ένα κομμάτι τι ρούχα θα πάρω μαζί μου (όλα θα έχουν τέλεια εφαρμογή), και ως δια μαγείας, οι πιστωτικές μου κάρτες θα είναι όλες πληρωμένες και θα έχει διπλασιαστεί το όριο τους. Τι διπλασιαστεί, θα πενταπλασιαστεί. Θα πετάξω το κινητό στη θάλασσα και θα επικοινωνήσω ξανά με Κύπρο μετά από 15 χρόνια. Minimum.

Μια φορά φαντάσιώθηκα ότι πήγα στο Άμστερνταμ και μπήκα στο πρώτο coffee shop που βρήκα μπροστά μου. Εκεί κάπνισα μέχρι αναισθησίας και μετά βρήκα δουλειά σε μια φάρμα με τουλίπες.


Και υπάλληλος στο Λούβρο, δεν με χαλάει, το φαντασιώθηκα και αυτό. Έμενα μάλιστα σε γαμάτο διαμέρισμα στο quartier Latin και κάθε μέρα διασταύρωνα το Σηκουάνα για να πάω δουλειά (δική μου η φαντασίωση ότι θέλω κάνω).

Μια άλλη φορά φαντασιώθηκα ότι μπήκα στο αυτοκίνητο (στη φαντασίωση είχα καλό αυτοκίνητο και γαμάτα CD μέσα – τα σκέφτηκα και αυτά- ) και οδήγησα μέχρι που έφτασα στο πιο απομακρυσμένο σημείο που μπορούσα να φτάσω (Πύργο Τυλληρίας). Εκεί αγόρασα ένα αγρόκτημα και αποσύρθηκα από τον κόσμο. Μόνο μια φορά όμως το φαντασιώθηα αυτό.

Φαντασιώνομαι ακόμα και τις πρακτικές δυσκολίες. Ας πούμε, λέω να φύγω αλλά ξέρω που είναι το διαβατήριο μου? Θα βρω άραγε κίνηση βγαίνοντας στο highway? Και αν η πρώτη πτήση για εξωτερικό πάει στη Συρία? Και που θα περιμένω μέχρι να φύγει το αεροπλάνο? Άραγε τα ρούχα που φαντασιώθηκα να πάρω μαζί μου θα ζυγίζουν περισσότερα κιλά απ’ ότι πρέπει και θα πρέπει να πληρώσω πρόστιμο? Και να κανονίσω να φύγω αρχές του μήνα που θα είμαι πληρωμένη αλλιώς θα τραγουδώ κάτω από γέφυρες….

Αν ήταν να τραγουδώ όμως κάτω από γέφυρες, κάτω από ποια γέφυρα θα ήθελα να τραγουδώ?

Μια φορά προσπάθησα να φαντασιωθώ ότι παίρνω και την κουκλάρα μαζί μου αλλά μόνο που σκέφτηκα πόσα πράγματα θα έπρεπε να πακετάρω, αποφάσισα να κάτσω εδώ που κάθομαι.

Το πιο συνηθισμένο μου όμως είναι να αλλάζω τα ρούχα της βαλίτσας (ξεκίνησα με σεξουαλικά μαγιό και φλιπ φλοπ, τώρα φαντασιώνομαι δερμάτινα σακάκια).

Και κάπου εκεί τελειώνω το τάϊσμα και θυμάμαι κάποια άλλη δουλειά που πρέπει να κάνω.

15 Comments:

At 02 November, 2007 21:26, Anonymous NIOBH said...

Nα σου πω....στην πρώτη φαντασίωση που θα έχει έναν πολύ μακρινό προορισμό, μπορώ να έρθω μαζί;...
Όχι τίποτα άλλο, αλλά δυο είναι καλύτερα :PP

 
At 03 November, 2007 00:29, Blogger stalamatia said...

Μα στο Πύρκο? Για όνομα!!!!

 
At 03 November, 2007 10:17, Blogger Yiota said...

πηρες φόρα με τις φαντασιωσεις βλέπω...anyway, αυτο το βρηκα απο αλλη ιστοσελιδα : Οι περισσότεροι από εμάς περιμένουμε τη μητέρα να είναι πανευτυχής για τη γέννηση του παιδιού της και να επιδεικνύει ακλόνητο μητρικό ένστικτο που αλάνθαστα θα την οδηγεί στις σωστές κινήσεις και αποφάσεις όσον αφορά το νεογέννητο μωρό της. Η εικόνα που έχουμε είναι αρκετά ρομαντική και συχνά απωθούμε υποσυνείδητα οτιδήποτε δεν ταιριάζει σε αυτήν την ιδανική αντίληψη της μητρότητας. Όμως, οι περισσότερες μητέρες ομολογούν πως το δέσιμο με το παιδί τους δεν είναι τόσο ακαριαίο και άμεσο όσο περιμένουμε και πως συχνά ‘γονατίζουν’ από τη σωματική κούραση και εύχονται κάποιος να τις αποδέσμευε από το ρόλο της μητρότητας έστω και για κάποιες ώρες. Επίσης συχνά μια μητέρα θα εκνευριστεί από ένα ανήσυχο μωρό, ενδέχεται να έχει και αρνητικές σκέψεις για αυτό, όπως και να είναι γενικότερα ευερέθιστη αυτήν την περίοδο. Σαφώς και οι ορμονολογικές αλλαγές παίζουν σημαντικό ρόλο στη διάθεση...

 
At 03 November, 2007 14:27, Blogger Demetris said...

Gamos-Paidi-Diazygio. Etsi paizei.

 
At 03 November, 2007 14:37, Blogger Sike said...

Trés bien...

Εγώ που τα φαντασιώνομαι όλα αυτά (και άλλα) χωρίς να έχω παιδί; Στερούμαι υπόθεσης :/

υ.γ. συμφωνώ με yiota, είναι απ' εκείνα τα πλέον φυσιολογικά πράματα που κανείς -καμιά, μάλλον- δεν τολμά να ξεστομίσει γιατί θα βρεθεί στο Κακουργοδικείο. Ούτε και το ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό βέβαια βοηθά σε κάτι.

All the best...

 
At 03 November, 2007 17:20, Blogger drakouna said...

@Demetris: Δεν μπορείς να πάρεις διαζύγιο από γονέας, είναι ισόβια σχέση. Ξεκόλλα.

@Yiota: Αυτή τη στιγμή είμαι περίπου στο "γονάτισμα" από τη σωματική κούραση.

 
At 03 November, 2007 20:50, Anonymous Anonymous said...

Προσπαθούσα να θυμηθώ μια περίοδο της ζωής μου, όπου είμουν πραγματικά ανέμελη και ευτυχισμένη. Κάθε τι που περνάμε μας φαίνεται βουνό, σχολείο, πανελλήνιες, πανεπιστήμιο, αναζήτηση δουλειάς, δουλειά!!!
Την θυμήθηκα πρόσφατα τραγουδώντας ένα νανούρισμα στο δικό μου μωρό. Το ίδιο που μου τραγουδούσε κάποτε και η δική μου μητέρα. Στιγμές ευτυχίας και ασφάλειας.
Μην το κάνεις αυτό στον εαυτό σου, ηρέμησε και απόλαυσε αυτές τις στιγμές με την κόρη σου και μην της μεταφέρεις αρνητικά συναισθήματα, όσο είναι αυτό δυνατόν. Ο χρόνος περνάει πολύ γρήγορα για να τον σπαταλάμε μίζερα.
Ρένια

 
At 04 November, 2007 12:21, Blogger Demetris said...

@Drakouna: Mporeis, mporeis aman theleis.

 
At 04 November, 2007 16:47, Anonymous yotabaron said...

Είναι μικρούλα η κουκλάρα, κατα πάσα πιθανότητα, μεγαλώνοντας θα στρώσει...Ή θα στρώσεις εσύ και δε θα μασάς με τίποτα.
Εγώ πάντως από ΜΕΓΑΛΕΣ ΦΥΓΕΣ, άλλο τίποτα. Μέχρι Σύδνευ έχω φτάσει...Και το παθαίνω και κατα τη διάρκεια της μέρας, όταν ταϊζω, αλλάζω πάνα, πλένω, σκουπίζω, σιδερώνω...Δε βαριέσαι, υγεία...
Τον Μάρτη θέλω να πάω σε ένα φεστιβάλ στη Ισπανία και ψάχνω κάποιον να "φορτώσω" τον μάστορα. Ο ποιο κοντινός μου πέφτει κατά Γερμανία μεριά....

 
At 05 November, 2007 03:55, Blogger appomenos said...

πολλες μαναδες τα περνανε αυτα (διαβαζω το blog σου και το κανω μεταφραση στη μανα μου που ειναι ξενη) και μου ειπα να σου πω οτι she didnt realy like it anyway when i was too young. ημουν παντα fragile, παντα needy, k οταν αρχισα επιτελους να μιλω, τοτε πραγματικα με λατρεψε.

 
At 05 November, 2007 06:41, Blogger stalamatia said...

Μικρές μανούλες εκεί που θα νομίζετε πως έχετε φτάσει στο αποκορύφωμα της μητρικής αγάπης, εκεί ακριβώς θα ανακαλύπτετε πως δεν τελειώνει ποτέ αυτό το τεράστιο απόθεμα αγάπης και λατρείας της μάνας.
Υ.Γ.
Μια μεγάλη μανούλα.

 
At 05 November, 2007 17:19, Anonymous Anonymous said...

Ελπίζω να περάσει σύντομα η κρίση γιατί σε βλέπω να φεύγεις νύχτα και να αφήνεις πίσω σου συντρίμια... (Σκέψου ότι θα αφήσεις τον Έταιρο μόνο με την κουκλάρα... λυπήσου το μωρό :) )
Φάση είναι και περνά.. κ εγώ το πέρασα την πρώτη φορά... Τώρα πάω για την δεύτερη... :)

 
At 08 November, 2007 14:16, Anonymous Anonymous said...

Drakouna grapse kati gia tis nees diafimiseis tou BoConcept pou eirvneontai to IKEA!

 
At 08 November, 2007 20:44, Blogger drakouna said...

Δεν χρειάζεται. Μόνο και μόνο που το ειρωνεύονται δείχνει σε τι πανικό βρίσκονται.

 
At 26 July, 2009 06:58, Blogger qqqjack said...

徵信社,徵信,徵信,徵信社,外遇,尋人,徵信公司,徵信,抓姦,徵信,徵信社,外遇,抓姦,尋人,徵信社,徵信,抓 姦,抓姦,外遇,尋人,徵信公司,徵信,徵信,徵信社,徵信,徵信社,外遇,抓姦,尋人,徵信社,徵信,徵信社,徵信,外遇,尋人,徵信公司,徵信社,抓姦,徵信,外遇,徵信社,尋人,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信,徵信社,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,外遇,尋人,徵信公司,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信,徵信社,徵信

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home


ΠΡΟΣΟΧΗ: Το blog βλάπτει σοβαρά την υγεία όλων όσων δεν διαθέτουν χιούμορ.