Tuesday, March 28, 2006

Απόσταση

Έρωτας εξ αποστάσεως. Υπάρχει τέτοιο πράγμα? Πως είναι δυνατόν να είσαι ερωτευμένος με κάποιον που δεν βλέπεις, ή βλέπεις για 4 μέρες κάθε 2 μήνες? Είσαι μήπως ερωτευμένος με την ιδέα του? (τελικά ο Paulo Coehlo δεν έλεγε μαμακίες?)

Αφορμή η συζήτηση που είχα με μια φίλη που διαβάζει το blog μου, διάβασε το post με τα βιβλία και πήρε να μου πει ότι λέω μαμακίες και μπορεί ο Coehlo να είναι μελιστάλακτο άρλεκιν αλλά να είσαι τελικά ερωτευμένος με την ιδέα του άλλου είναι σύνηθες φαινόμενο, το παθαίνουν όλοι περιλαμβανομένης και της γραφούσης. «Δεν θυμάσαι τα δικά σου?» μου λέει, και έχει δίκιο. Επειδή πιστεύω η ιστορία είναι classic (και παλαβά πράγματα κάνει όλος ο κόσμος), την παραθέτω:

To πρόγραμμα Erasmus νομίζω ξέρουν όλοι τι είναι. Πάνε φοιτητές, έρχονται φοιτητές, σε κίνηση να βρισκόμαστε. Εγώ δεν πήγα Erasmus διότι σήμαινε ένας extra χρόνος για να πάρω πτυχίο και τότε πληρώναμε overseas fees και δεν έλεγε ο τουρισμός. Ήρθαν τα Erasmus και με βρήκαν. Γνωρίζω λοιπόν τον Π. (από την Ιταλία). Και παθαίνω ταχυπαλμία, ταχυκαρδία, έμφραγμα και εγκεφαλικό. Μέσα σε 3 μέρες έχω ξεχάσει τι πήγα να κάνω στην Αγγλία, ποια είμαι και τι θέλω. Μέχρι και ότι είχα ήδη άλλον boyfriend ξέχασα. Τον έβλεπα στα μάτια όπως το αποβλακωμένο. Ναρκωτικά και μαμακίες. Το natural high είναι το καλύτερο. Υπήρχε ανταπόκριση. Τρελή ανταπόκριση. Τον χάσαμε και οι δύο. Και περνά ο πρώτος χρόνος. Το πρόγραμμα Erasmus κρατάει 1 χρόνο. Μας έπιασε μεγάλος πανικός. Τι κάνουμε? Αμυδρά θυμήθηκα ότι σπούδαζα, έπρεπε να περάσω τη χρονιά. Το ίδιο και ο Π. Τέλος πάντων τελειώνουν οι εξετάσεις κτλ. αποχαιρετιζόμαστε (το μαύρο δάκρυ που έπεσε έμεινε ανεπανάληπτο. Ούτε ο Μπάμπι το ελαφάκι όταν έχασε τη μάνα του δεν έκανε έτσι).

Περνάμε ένα καλοκαίρι να γράφουμε γράμματα. Από τα αληθινά, με κόλλες και πέννες και γραμματόσημα. Δεν είχαμε κινητό ούτε email. 40 βαθμοί και εγώ στον Πρωταρά κάτω από την ομπρέλα να γράφω γράμμα και να μου το παίρνει ο αέρας και να μπαίνουν άμμοι μέσα στο φάκελο. Και να μου φαίνεται το όλο σκηνικό άκρως ρομαντικό.
Και τηλέφωνα. Να χτυπά το τηλέφωνο (το οποίο ήταν σταθερό, ούτε καν cordless, να είναι μέσα στο καθιστικό) και να κάνω κούρσα να το απαντήσω πρώτη. Να δίνουμε ραντεβού συγκεκριμένη ώρα και μέρα (για να πετυχηθούμε) και να παθαίνω ταχυπαλμία 4 ώρες προηγουμένως. Να θέλω να με καταπιεί η Γη. Να βγαίνω από τα ρούχα μου. Αρρώστια κανονικά.

Σε κάποια φάση με παίρνει και μου λέει ότι έκανε transfer και θα επιστρέψει στην Αγγλία να τελειώσει το πτυχίο του εκεί. Άρα θα ξαναβρεθούμε, εγγυημένα. Μετρούσα μέρες και λεπτά να επιστρέψω πίσω. Ξέρεις τι σημαίνει να μετράς 3 ολόκληρους μήνες με τα λεπτά? Μίσησα το ρολόι μου.

Και επιστρέψαμε πίσω «σπίτι μας». Για ακόμα ένα χρόνο παλαβομάρας. Το δεύτερο χρόνο όμως κάτι έπαιζε, δεν ήταν το ίδιο. Κάτι δεν ήταν σωστό, αλλά δεν μπορούσε να προσδιοριστεί. Τελειώνει και πάλι η χρονιά, λιγότερο δακρύβρεχτα good byes.

Και εδώ οι στενές επαφές τέλειωσαν. Ο καθένας πήγε σπίτι του. Ξανά γράμματα, ξανά τηλέφωνα, έσπασαν τα νεύρα μου. Είμαστε τώρα για εγκράτειες? Πήγε στρατό. Σε κάτι βουνά των Άλπειων. Μου δίνει ένα τηλέφωνο (θάλαμος) και πάλι κανονίζουμε ώρες και μέρες για να πετυχηθούμε. Να παίρνω τηλέφωνο (από θάλαμο και εγώ, δεν είχαμε κινητό ούτε καν τηλέφωνο στο hall, μέσα στους 0 βαθμούς και να βρέχει, να πλακώνομαι κάθε φορά με τον κάθε Ασιάτη που τηλεφωνούσε σπίτι του –με τις παντόφλες-) στο στρατόπεδο των Ιταλών κάπου στις Άλπεις, να ζητώ τον Π. στα ιταλικά, να πιάνω κουβέντα με τον κάθε άσχετο αργόσχολο και μετά να χτυπιόμαστε και να κλαίμε τη μοίρα μας από τα τηλέφωνα. Παράλληλα, να θέλω να ζω και μια άλφα φοιτητική ζωή. Τι μπλέξιμο. Ξεκινώ να πάω στις Άλπεις να τον βρω αλλά την τελευταία στιγμή δεν κάθεται η φάση (θυμήθηκα ότι σπούδαζα και είχα εξετάσεις). Άραγε τι θα συνέβαινε αν εμφανιζόμουν στο ιταλικό στρατόπεδο στη μέση του πουθενά? (και δεν ήμασταν καν μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης τότε.) Φαντάστηκες να με συλλάμβαναν για κατάσκοπο? Φαντάστηκες να τηλεφωνούσαν του Μπαρμπαπάπα στο άσχετο να του ανακοινώσουν ότι η κόρη του, που υποτίθεται ήταν στην Αγγλία, δεν ήταν, και βρέθηκε να κυκλοφορεί ύποπτα γύρω από ένα στρατόπεδο στη μέση του πουθενά στην Ιταλία? Από κάτι τέτοια παθαίνεις έμφραγμα, όχι από τους πολλούς μεζέδες.
Ακόμα διερωτώμαι πως κατάφερα να περάσω τις εξετάσεις μου.

Το γλυκό κρύωνε σιγά σιγά αλλά δεν θέλαμε να το παραδεχτούμε. Παίζαμε το παιγνίδι της απόστασης. Μέσα από αντίξοες συνθήκες μπορείς, γίνεται. Ξεχείλωμα κανονικό.

Περνάει άλλο ένα καλοκαίρι με τηλέφωνα. Χωρίς γράμματα αυτή το φορά. Και με περιστασιακές φάσεις. Και από τις δύο πλευρές (πιστεύω). Παίρνει τηλέφωνο και πάλι και μου ανακοινώνει ότι μετακομίζει στην Αγγλία, βρήκε δουλειά. Μόνο που δεν είναι ακριβώς στην Αγγλία, είναι στο Greenock (στα περίχωρα της Γλασκόβης). Θαύμα, μόνο που εγώ μένω διαμετρικά αντίθετα, στο Λονδίνο. Εδώ θα κολλήσουμε?

Κανονίζεται ως πρώτη συνάντηση να έρθει στο Λονδίνο για 2-3 μέρες. Επιστρατεύω φίλες και γνωστές να κάνω αποτρίχωση, χτένισμα, μάσκες κτλ να γίνω όμορφη. Πάω στο Stanstead μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα να τον παραλάβω. Είχαμε να βρεθούμε 14 μήνες. Παράνοια κανονική. Νόμιζα ότι είδα φάντασμα. Το θέμα μπλέχτηκε τόσο πολύ που πλέον ήταν ένα είδος στοιχήματος αν θα καταφέρουμε να βρεθούμε. Καταφέραμε.

Κανονίζεται ένα περίπλοκο σύστημα «επισκέψεων». Μια να πηγαίνω μια να έρχεται. Επιστρατεύονται αεροπλάνα, τρένα, National Express ότι φανταστείς. Να μου τηλεφωνεί η μαμά Δρακούνα (μέχρι τότε απέκτησα κινητό) και να της λέω «είμαι στη βιβλιοθήκη και διαβάζω» ενώ ήμουν στα highlands της Σκωτίας παρέα με τον Π. Άγχος, στρες και αγωνία. Πεντέμισι-έξι ώρες μέσα στο τρένο να πάω και άλλες τόσες να επιστρέψω (το ίδιο και για τον Π.) Αυτό δεν ήταν σχέση, ήταν βάσανο.

Δεν γίνεται να είσαι normal και να έχεις σχέση από απόσταση. Ένα από τα δύο δεν το κάνεις καλά. Σε κάποια φάση φάνηκε ότι έκανα τη φοιτήτρια καλά και το άλλο όχι. Σιγά σιγά επιβεβαιώθηκε. Ήταν μάταιο να προσπαθώ. Η τελευταία πράξη παίχτηκε όταν μου ανακοίνωσε ότι μάλλον επιστρέφει σπίτι του για να βρει δουλειά εκεί.

Λίγο το ότι κρύωσε εντελώς το γλυκό, λίγο το ότι είχα πάλι εξετάσεις (αν είναι δυνατόν! Κάθε φορά έκανα εξετάσεις μέσα στην κρίση) δεν το έψαξα το θέμα. Και μετά από 4 σχεδόν χρόνια ησύχασα πραγματικά.

Το πρώτο πράγμα που είπα του Έτερου όταν τον γνώρισα ήταν αυτή την ιστορία. Μου είπε μια παρόμοια που του συνέβηκε αυτού (τηλέφωνα, δάκρυα και ιδρώτας). Τελικά το γλυκό αυτό είναι πολύ διαδεδομένο.

10 Comments:

At 28 March, 2006 14:38, Blogger michaella said...

pisti stin theoria mou oti ta zevgaria pou vriskontai se long distance relationships sinithos xorizoun apo tin poli agapi, exo na po pos opios ezise kati teito sto parelthon kai paei kai to xanakanei einai epiikos psixasthenis. opos episis kai opios trava tin fasi gia parapano apo 1-2 xronia.

 
At 28 March, 2006 15:10, Blogger firfiris said...

Η ωραιότητα του έρωτα είναι η άγνοιά μας πως κάποτε μπορεί να τελειώσει. Antoine de Saint-Exupery.

drakouna kala ekames. se syghero gia to impulse sou to opoio sterite logikis vaseos. opos katalamvaineis synepasxa kapote ki egw.
twra ekateviken o nous mou opou ton eiha :)

 
At 28 March, 2006 16:23, Blogger Sotiris said...

Αυτό το διάστημα δοκιμάζω αυτό το "γλυκό"(της σχέσης εξ αποστάσεως)...τέτοια διαβάζω και ανεβαίνει η ψυχολογία μου:)

 
At 28 March, 2006 18:59, Blogger drakouna said...

Τα διάφορα τρελά πρέπει να σου συμβαίνουν για να εκτιμάς μετά τι έχεις.
Sotiris don't worry. Yπάρχουν και σπάνιες περιπτώσεις happy ending:)

 
At 28 March, 2006 19:53, Blogger michaella said...

koita sotiri
einai mia empiria poli diaforetiki, dld enne kati pou mporeis na ziseis e mia kanoniki sxesi. kai mexri enos simiou einai tonotiko ipo tin ennoia tou oti ama eisaste mazi en exei lathos, en exei chance na tsakkothite ktl

apla en prepei na paraxestei. molis paraxestei enna to katalaveis. enna kamnete o enas tou allou diafores kriseis, epitheseis, enna lipsoun oi kouventes kai en tha exete tipote na lete, enna xexanete na stelnete kalimera to proi kai kalinixta tin nixta, enna arxisoun ouloi sou oi parees na sou episimenoun oti i sxesi sou enne normal pleon kai diafora alla..

the signs are there, apla en theleis na to apodexteis

 
At 28 March, 2006 22:23, Blogger Sotiris said...

Αν αξίζει η σχέση, θα αντέξει και την απόσταση.

 
At 29 March, 2006 03:15, Blogger michaella said...

kai ton xorismo...?

 
At 29 March, 2006 13:38, Anonymous Anonymous said...

Η απόσταση δεν είναι μέρος του ορισμού μιας σχέσης... αν δεν είσαι παρών δεν είναι σχέση.
Άλλο να είναι για λίγο καιρό κ άλλο να ζείτε αλλού, έχετε ξεχωριστές ζωές κ είστε μαζί... αδύνατον. Όσο ρομαντικό κ να θέλουμε να είναι...

 
At 29 March, 2006 22:05, Blogger michaella said...

makari na itan toso apla oso ta les.. ek tou asfalous

 
At 19 September, 2006 12:18, Anonymous iris said...

Λέω να κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου.

Πριν ενάμιση χρόνο, συμφώνησα με την κουβέντα της Μικαέλλας "opios ezise kati teito sto parelthon kai paei kai to xanakanei einai epiikos psixasthenis". Αποδέκτηκα αυτό το νέο αυτό στοιχείο για τον εαυτό μου, και πήγα και το ξανάκανα, σκεπτόμενη πως, "εν έσιει πρόβλημα, αφού είμαι ψυχασθενής".

Εγώ φοιτήτρια ιατρικής στη Βουδαπέστη, με άλλα 2+ χρόνια μέχρι την αποφοίτησή μου τότε (συν ένα εκατομμύριο χρόνια μέχρι την τελική μου καταστάλαξη στην Κύπρο), αυτός μόνιμος κάτοικος Κύπρου. Έρωτας παράφορος, τρελλαμένος, κ.ο.κ (μη σας κουράζω κι όλας).

Είχαμε τα πάνω μας, κάναμε τις κοιλιές μας, όμως, στο τέλος της μέρας, όλα καλά! Βρήκαμε άλλους τρόπους να αντεπεξερχόμαστε στις όποιες δυσκολίες μας προκαλούσε αυτή η απόσταση (και δεν εννοώ παρηγοριά σε άλλες αγκαλιές). Απλά we made the best of it κάνοντας μπόλικη υπομονή και με το να βρισκόμαστε όσο πιο συχνά μπορούσαμε (and to make up for it μένουμε μαζί τα διαστήματα αυτά). Ακόμα και θεατρική παράσταση καταφέραμε να γράψουμε μαζί, και όταν την ανέβασα, ήρθε πάνω και είδε το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο δεν είχε λάθος (άσχετο μα επίκαιρο)!

Φυσικά μιλάμε για άλλες συνθήκες απ'αυτές που περιγράφει η Δρακούνα (βλ. ίντερνετ με κάμερες, κινητά, ασύρματα σταθερά χιχι).

Έχουν μείνει πλέον λίγοι μήνες μέχρι την αποφοίτηση μου. Δεν έχω νιώσει ποτέ να βασανίζομαι, εχτός τις στιγμές που μου λείπει μέχρι τρέλλας (γλυκό βάσανο), και γουστάρουμε την σχέση μας μετά μανίας.
Τι να σας πω ρε παιδιά.. Για μένα είναι η πιο νορμάλ σχέση που είχα ποτέ. Αλλά είπαμε, είμαι ψυχοπαθείς εγώ :)

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home


ΠΡΟΣΟΧΗ: Το blog βλάπτει σοβαρά την υγεία όλων όσων δεν διαθέτουν χιούμορ.