Thursday, September 23, 2010

Charity? Ξάπλωσε και θα σου περάσει

Την επόμενη φορά που θα μου έρθει η αγνή, αλτρουιστική επιθυμία να προσφέρω οποιοδήποτε αντικείμενο για charity, πρέπει να θυμηθώ να ξαπλώσω αναπαυτικά μέχρι να μου περάσει. Όχι, δεν είμαι η άκαρδη bitch from hell (είμαι απλώς bitch, όπως γράφει άλλωστε και στη δεξιά γωνία της σελίδας), αλλά η οργάνωση των charities είναι για τα festivals και αντί να συλλέγουν αντικείμενα κτλ. για άτομα που τα χρειάζονται, ταλαιπωρούν αυτούς που θέλουν να συνεισφέρουν με αποτέλεσμα να ασσιχτηρίζουν την ώρα και τη στιγμή που είπαν να κάνουν μισή καλή πράξη και να βοηθήσουν.

Δεν εννοώ την ανακύκλωση. Εννοώ να δωρίσεις ρούχα, παιγνίδια, αντικείμενα οικιακού εξοπλισμού, έπιπλα κτλ σε οικογένειες που τα χρειάζονται.

Εξηγώ:
Κατά καιρούς λαμβάνω emails του στυλ: «Το χαμόγελο του Ιπποπόταμου Charity μαζεύει παιδικά ρούχα και παιγνίδια για να δώσει στις ΧΨΩ οικογένειες με 12 παιδάκια each που τα έχουν ανάγκη.» Μια φορά στις πέντε, σύμπτωση έχεις να δώσεις ρούχα και παιγνίδια. Έκανες πρόσφατα καθαριότητες και θέλεις να πετάξεις 2-3 σακούλια μαύρα με υλικό.

Νιώθεις μια αγαλλίαση και μια κρυφή χαρά. Λυπόσουν που λυπόσουν να τα πετάξεις, τώρα όμως έχουν αποκτήσει ένα σκοπό. Θα πάνε σε μια οικογένεια που τα χρειάζεται. Ένα παιδάκι θα συνεχίσει να παίζει με τα παιγνίδια. Τέλεια! Τηλεφωνείς αμέσως στο τηλέφωνο που γράφει η ανακοίνωση, για να μάθεις που βρίσκεται αυτό το Χαμόγελο και είναι δυνατόν να περάσεις να αφήσεις το υλικό σου.

Ανακαλύπτεις ότι τα τηλέφωνα των charities είναι όπως εκείνα των κυβερνητικών υπηρεσιών. Σχεδόν ποτέ δεν ανταποκρίνονται, και όταν ανταποκριθούν, στην άλλη άκρη της γραμμής βγαίνει μια κυρία Νίτσα/ Πίτσα/ Ρίτσα/ Λίτσα που προφανώς κάνει αυτή τη δουλειά στις ελεύθερες τις ώρες (in between τσάγια και να προσέχει τα εγγόνια της) και δεν είναι και τέρας οργάνωσης. Ανακαλύπτεις ότι το Χαμόγελο έχει ένα οίκημα αλλά είναι ανοικτό για 26 λεπτά, κάθε Τρίτη πρωί (που είσαι δουλειά) και καμιά άλλη ώρα (διότι αυτές είναι η μόνες ώρες που μπορεί να πάει να ανοίξει η κα Νίτσα/ Πίτσα/ Ρίτσα/ Λίτσα.) Αλλά «μάνα μου» λέει η κα Νίτσα/ Πίτσα/ Ρίτσα/ Λίτσα, «μην φέρεις τίποτε διότι γεμίσαμε και δεν έχουμε άλλο χώρο. Μακάρι να δώσουμε αυτά που συλλέξαμε μέχρι τώρα». Μόλις έφαγες πόρτα από το charity.

Απτόητη εσύ, δοκιμάζεις 2-3 άλλα τηλέφωνα charities που σου έδωσαν οι καλές συνάδελφοι. Αφού είπες να κάνεις την καλή πράξη, θα την κάνεις ρε γαμώτο! Μετά από 10 τηλεφωνήματα και συζητήσεις με μια άλλη κα Νίτσα/ Πίτσα/ Ρίτσα/ Λίτσα συνεννοείσαι που θα πας τα αντικείμενα σου, φορτώνεις το αυτοκίνητο ένα καλό απόγευμα και ξεκινάς.

Φτάνεις στο οίκημα του charity. Είναι κλειστό. Να αφήσεις τα πράγματα έξω και να φύγεις? Να περιμένεις? Ξανατηλεφωνείς στην κα Νίτσα/ Πίτσα/ Ρίτσα/ Λίτσα. Δεν απαντά. Κάποια άλλη γυναίκα φτάνει και ξεκλειδώνει. Οκ, πάλι καλά. Της εξηγείς τι ήρθες να κάνεις. Σου δείχνει μια τεράστια στοίβα με ανακατωμένα αντικείμενα στο βάθος και σε παρακαλεί να αφήσεις τις σακούλες σου εκεί. Παρατηρείς ότι η στοίβα έχει τουλάχιστον ένα φτυάρι σκόνη από πάνω και ούτε στα πιο τρελά όνειρα των charity workers δεν πρόκειται να καταφέρουν ποτέ να χωρίσουν τα αντικείμενα και να συγυρίσουν το χάος που επικρατεί. Πόσο μάλλον να τα παραδώσουν οπουδήποτε. Ακόμα και αν συγυριστούν, τα περισσότερα από αυτά είναι total loss και κανένα παιδάκι, όση ανάγκη και αν έχει δεν θα μπορούσε ποτέ να παίζει με αυτά τα αντικείμενα.

Απογοητεύεσαι. Έχεις την αίσθηση ότι η αλτρουιστική πράξη που ξεκίνησες να κάνεις κατέληξε σε φιάσκο. Αντί να πετάξεις τις μαύρες σακούλες σου στον κάλαθο των αχρήστων, τις πέταξες σε ένα οίκημα ενός charity και έλα Χριστέ πότε θα κάτσουν να χωρίσουν τα αντικείμενα και να παραδοθούν στις οικογένειες που τα χρειάζονται. Η χαρά των παιδιών που έχουν ανάγκη βασίζεται τελικά στην κάθε κα Νίτσα/ Πίτσα/ Ρίτσα/ Λίτσα να βρει χρόνο μεταξύ των δικών της δουλειών?

Θα μου πεις, πάλι καλά που υπάρχει και αυτή η κα Νίτσα/ Πίτσα/ Ρίτσα/ Λίτσα.

Σε μια άλλη αλτρουιστική στιγμή κοινωνικής δράσης, δοκίμασα και το Γραφείο Ευημερίας (που στελεχώνεται υποτίθεται από επαγγελματίες κυρίες Νίτσες/ Πίτσες/ Ρίτσες/ Λίτσες). Ενδεικτικά να αναφέρω ότι τηλεφώνησα πριν 2 μήνες για κάτι έπιπλα που ήθελα να δώσω. Μου είπαν να ρωτήσουν και να μου απαντήσουν σε 2-3 μέρες. 15 μέρες αργότερα τηλεφώνησα για να θυμίσω ότι δεν επανήλθαν. Μου είπαν sorry, να σου τηλεφωνήσουμε αύριο. Αν σας τηλεφώνησαν εσάς, μου τηλεφώνησαν και μένα. Μάλλον δεν θέλουν extra έπιπλα. Τα δώρισα στην Σρι Λανκέζα καθαρίστρια μας που ενοικιάζει διαμέρισμα με άλλες 4 κοπέλες και χρειάζονται έπιπλα. Τη ρώτησα αν τα θέλει, μου είπε ναι και μέσα σε μισή ώρα, κατέφθασαν στο σπίτι μου 3 χαμογελαστοί Σρι Λανκέζοι φίλοι της, πήραν τα έπιπλα και εξαφανίστηκαν.

16 Comments:

At 23 September, 2010 12:37, Blogger Sourotiri said...

...Για αυτον ακριβως τον λογο δεν μπαινω στην διαδικασια καν. Καποια στιγμη που ειχα κατι ρουχα για πεταμα/δωσιμο, τα εδωσα σε εναν θειο μου που ηξερα πως τα στελνει ο ιδιος αυτοπροσωπως, και καθαρισα.

Ας μην ανοιξουμε την κουβεντα για τηλεμαραθωνιους, και λοιπα αγωνισματα καλυτερα, ε;

 
At 23 September, 2010 12:39, Blogger Кроткая said...

Το καλύτερο είναι να τα δώσεις σε ανθρώπους που ξέρεις προσωπικά ότι χρειάζονται. όπως πχ στη Σριλανκέζα σου.
Κι εγώ αυτό κάνω. Ξέρω κόσμο που έχει ανάγκες και του τα δίνω αυτοπροσώπως (ενίοτε τους τα πάμε με το αυτοκίνητο σπίτι τους, επειδή αυτοί δεν έχουν δλδ).

 
At 23 September, 2010 13:11, Anonymous postbabylon said...

Δακάτω στην Κρυοχώρα, σε κάθε γειτονιά έσιει κοντέινερ του ερυθρού σταυρου να πάεις να τα σύρεις μέσα. Εν αμφιβάλλο οτι τζιαι ο ερυθρ'ος σταυρός εσιει τη σιεσμένη τη φωλλιά του αλλα εν οργανομένοι.

Να καθιέρωσουν τα κοντέινερς τζιαι στην Κύπρο σιόρ! (να πω αλλό'να; χαχαχαχα)

 
At 23 September, 2010 13:53, Blogger Patatoullis said...

Συμφωνώ και γω με το να τα δίνεις σε άτομα που ξέρεις ή μέσω γνωστών, εάν μπορείς φυσικά. Όσον αφορά το Γ.Ε. δεν το συζητώ, εν έχουν υπόθεση...

 
At 23 September, 2010 14:12, Blogger Soulla in London said...

Δακάτω στο Λονδινο που την αλλη έχει σαν τεράστιους καλάθους της Oxfam και βάλλεις τα ρούχα/παπούτσια μέσα. Φυσικά όντας πελλοεγγλέζοι θέλουν μόνο καινούρια ή σε πολύ καλή κατάσταση πράγματα για να μπορούν να τα πουλήσουν (??). Και γυρώ που κάθε κάλαθο καραδοκούν αντίστοιχες κυρίες Ρίτσες, Πίτσες (lets call them Debbie, Wendy, Suzie)με "βοηθητικές" οδηγίες ως προς το πώς να τα βάλεις μες τον κάλαθο. "Μεν τα βάλεις μέσα χωρις σακκούλλα!", "σπρώξε τα καλα μέσα να μεν τα πιαν οι άστεγοι!" (hello εννεν φτωχοί τζαι οι άστεγοι? Εν τους αξίζει τζαι τζεινους ένα ρούχο!?)'Οσο αφορά έπιπλα είναι ακόμα πιο εύκολη περίπτωση. Φκάλλεις τα έξω αργά την νύχτα. Within maximum δύο ώρες εξαφανίζονται δια μαγείας!! Σίγουρα αυτος που τα πήρε και παραπάνω απο σένα τα χρειάζετε και παραπάνω απο σένα τα θέλει..Με γειά του με χαρά του!

 
At 23 September, 2010 14:44, Blogger hecate said...

Λοιπόν, στην Κύπρο εξεκίνησε τωρά μια καινούρια μη κερδοσκοπική οργάνωση, ο "Ανάκυκλος" (99 722121). Έχουν τοποθετήσει κουτιά έξω από supermarkets, στην αυλή του δημαρχείου και σε άλλους δημόσιους χώρους για συλλογή ρούχων, παπουτσιών, υφασμάτων και παιχνιδιών. Όσα αντικείμενα είναι σε καλή κατάσταση δωρίζονται ή πωλούνται σε συμβολικές τιμές σε οικογένειες/ άτομα που τα έχουν ανάγκη. Τα υπόλοιπα, ανακυκλώνονται. Ο "Ανάκυκλος" αγοράζει ρούχα και παιχνίδια από ΜΚΟ με τις οποίες συνεργάζεται για στήριξη των ΜΚΟ αυτών. Οπότε, μπορείς εναλλακτικά να τα πάρεις τα αντικείμενα αυτά σε κάποια ΜΚΟ που συνεργάζεται με τον "Ανάκυκλο". Γνωρίζω για την ΚΙΣΑ (Κίνηση για Ισότητα, Στήριξη, Αντιρατσισμό - 22 878181, kisa@cytanet.com.cy) ότι συνεργάζεται μαζί τους. Δυστυχώς, δεν γνωρίζω άλλες ΜΚΟ που να συνεργάζονται με τον Ανάκυκλο, αλλά μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί τους για περισσότερες πληροφορίες. Έπιπλα δεν δέχονται νομίζω, αλλά δέχεται η ΚΙΣΑ, η οποία είτε θα τα χρησιμοποιήσει για τις δικές της ανάγκες είτε τα δωρίζει σε οικογένειες μεταναστριών/ τών που τα χρειάζονται.

 
At 23 September, 2010 14:50, Blogger Μισταρκός said...

Ντίαρ drakouna,

Same sh*t happened to me!
Τελικά όμως τα πράγματα πήγανε στο Χαμόγελο του Παιδιού με χίλια ευχαριστώ.

 
At 23 September, 2010 15:19, Blogger Moonlight said...

Τζι εμέις οικογενειακώς διούμεν τα σε κόσμο που ξέρουμε. Κάτι ποντιούθκια που είχαμεν ενοικιαστές σε ένα σπιτάκι, κάτι φίλες με αδερφές-ξαδέρφες κλπ, φκάλλουμεν τα έξω τζαι εξαφανίζουνται εντός της ημέρας κλπ.
Το πιο φαντασμαγορικό ήταν στην Αθήνα. Εκατεβάσαμε ένα μιτσίν χάλι μαύρο καναπέ στην είσοδο. Σε 10 λεπτά άφαντος!
Τζαι κρίμας που δεν έχουμε τζαι craiglist δαμέ, ή έστω πουτζίντο καλαμαρίστικο το "χάρισε το" site.

 
At 23 September, 2010 15:20, Anonymous milaz said...

@hecate:
Εν τζίνα τα λιλά κουτιά; Επειδή έχω κάτι ρούχα τζαι γυρέφκω που να τα δώσω... τώρα που ξέρω ότι εν ΟΚ τούτοι, να τα βάλω τζιμέσα...

 
At 23 September, 2010 15:24, Anonymous milaz said...

έχουν κ site : anakyklos

 
At 23 September, 2010 15:45, Blogger Aurora said...

Kι εγώ συνειδητοποιήσα προ πολλού ότι το να τα δίνεις απευθείας σε κάποιον που ξέρεις και τα χρειάζεται είναι η καλύτερη λύση. Και νιώθεις αυτό που υποτίθεται ότι πρέπει να νιώθεις. Αλλά υπάρχουν και οργανώσεις που κάνουν καλή δουλειά.

 
At 23 September, 2010 16:47, Blogger DaisyCrazy said...

Τελικά αν τα έβαλες στα σκουπίδια υπήρχαν μεγάλες πιθανότητες να τα βρουν τα άτομα που ψάχνουν κάθε μέρα εκεί και να τα πάρουν χωρίς να μεσολαβήσει η πίτσο-λιτσο-ριτσο-γυναίκα.

Πάντως δεν νομίζω τα φιλανθρωπικά να είναι έτσι πουθενά αλλού. Στο εξωτερικό είναι οργανωμένα, έχουν δικούς τους υπαλλήλους κτλ.

Εγώ παλιά έκανα 2 φορές αίτηση για να βοηθώ σε κάποιο και με πήραν τηλέφωνο 1 χρόνο μετά για να ρωτήσουν αν μπορώ να πηγαινω τα πρωινά ενώ τους είχα γράψει ότι δουλευω τα πρωινά...

Μάλλον ακούν τι λέξη 'Οργάνωση' και φωνάζουν... τι είναι αυτό;!!

 
At 23 September, 2010 17:00, Anonymous Anonymous said...

Το "καλύτερο" που μου έτυχε ήταν όταν πριν μερικούς μήνες έλαβα ένα email σε στυλ poster/ flyer, όπου ένα φιλανθρωπικό σωματείο έκανε (open house)bake sale στο σπίτι μιας κυρίας για να μαζευτούν χρήματα για τις ιατρικές ανάγκες κάποιων παιδιών. Επειδή το σπίτι είναι κοντά στο δικό μας, αποφασίσαμε να πάμε με 2-3 φίλες. Την ώρα που ετοιμαζόμαστε να πάμε, βλέπουμε μια άλλη γειτόνισσα να επιστρέφει από το bake sale, λέγοντας μας ότι είχε είσοδο 30 ευρώ! Εννοείται ότι δεν πήγαμε. Το poster φυσικά δεν έγραφε πουθενά ότι θα υπήρχε 30ευρώ είσοδος σε φιλανθρωπικό παζαράκι!

 
At 23 September, 2010 17:00, Anonymous Anonymous said...

Το "καλύτερο" που μου έτυχε ήταν όταν πριν μερικούς μήνες έλαβα ένα email σε στυλ poster/ flyer, όπου ένα φιλανθρωπικό σωματείο έκανε (open house)bake sale στο σπίτι μιας κυρίας για να μαζευτούν χρήματα για τις ιατρικές ανάγκες κάποιων παιδιών. Επειδή το σπίτι είναι κοντά στο δικό μας, αποφασίσαμε να πάμε με 2-3 φίλες. Την ώρα που ετοιμαζόμαστε να πάμε, βλέπουμε μια άλλη γειτόνισσα να επιστρέφει από το bake sale, λέγοντας μας ότι είχε είσοδο 30 ευρώ! Εννοείται ότι δεν πήγαμε. Το poster φυσικά δεν έγραφε πουθενά ότι θα υπήρχε 30ευρώ είσοδος σε φιλανθρωπικό παζαράκι!

 
At 23 September, 2010 19:09, Anonymous Anonymous said...

aman gyrefkeis na kameis anakyklosi (kai oxi charity) varto dame:

http://groups.freecycle.org/NicosiaFreecycle/description

kapios enna vrethei na synaxei ta palia epipla sou.

 
At 26 September, 2010 07:02, Anonymous Anonymous said...

Ανδρέα Αβρααμίδη 9, 3ος όροφος, διαμ. 301
2024 Στρόβολος, Λευκωσία
Τ.Θ. 24649
1302 Λευκωσία

E-Mail: info@volunteerism-cc.org.cy

22514786

Aftoi edo gnorizoun sta alithia oikogeneies pou exoun anagki apo xrimata, trofima, rouxa.

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home


ΠΡΟΣΟΧΗ: Το blog βλάπτει σοβαρά την υγεία όλων όσων δεν διαθέτουν χιούμορ.