Thursday, December 07, 2006

(Δεν) ήταν της μοίρας μου γραφτό

Δεν πιστεύω στη μοίρα. Δεν πιστεύω ότι όλα είναι γραμμένα στα χαρτιά, τους πλανήτες, το χέρι μου ή τα φύλλα του τσαγιού. Πιο λογικό βρίσκω να πιστεύω στις συμπτώσεις. Αν σου συμβεί κάτι και του δώσεις υπερβολική σημασία, καταλείγεις να νομίζεις ότι ήταν «μοιραίο να συμβεί». Ή καταλήγεις να παρηγορείς τον εαυτό σου ότι «δεν ήταν γραφτό να συμβεί». Η μοίρα δηλαδή, επινοήθηκε για να εξυπηρετεί το δικό μας εγώ.

Αυτή η στάση μπορεί να σου δημιουργήσει πρόβλημα στο ότι αδυνατείς να αντιληφθείς τις αρχαίες τραγωδίες, το cornerstone της μοιρολατρίας.

Η «Αντιγόνη» πάντοτε παρουσιάζεται ως ο πιο τραγικός των μοιρολατρικών χαρακτήρων (συναγωνίζεται, θα έλεγα, τον Οιδίποδα). Πάει κόντρα σε όλους για να τιμήσει το νεκρό στασιαστή αδερφό της (he ain’t heavy, he’s my brother) και μετά αντί να ζητήσει συγνώμη και να ζήσει ευτυχισμένη με τον γκόμενο της τον Αίμονα προτιμά να θαφτεί ζωντανή και αγάμητη και να αυτοκτονήσει. Μετά αυτοκτονεί και ο Αίμονας και η μάνα του η Ευρυδίκη. Αυτή δεν είναι μια απλή αρχαία τραγωδία. Mass suicide είναι.

Αν η Αντιγόνη δεν είναι ένας πεισματάρης χαρακτήρας με εμμονές και αυτοκαταστροφική διάθεση, δεν ξέρω τι είναι.

Ο μόνος normal χαρακτήρας σε αυτή την τραγωδία είναι η Ισμήνη, η αδερφή της Αντιγόνης που λέει σε όλους το αυτονόητο αλλά την γράφουν κανονικά. Φυσικά, αν η Αντιγόνη ζούσε ένα happy ending, δεν θα είχαμε τραγωδία αλλά μιούζικαλ και ενδεχομένως στο μέλλον να χώριζε μετά που ο Αίμωνας θα την κεράτωνε ασύστολα, αλλά αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Ο δε Οιδίποδας, αντί να βαδίσει στα χνάρια του κάθε Κύπριου πολιτικού που σέβεται τον εαυτό του και να πει κάτι στο στυλ, «δεν βλέπω γιατί πρέπει να βγάλω τα μάτια μου, εσείς οι δημοσιογράφοι γράφετε ότι θέλετε, ότι τάχατες έφερα λοιμούς και καταποντισμούς στη χώρα, εφόσον δεν ήξερα ότι η σύζυγος μου ήταν και μάνα μου, δεν βλέπω γιατί πρέπει να βγάλω τα μάτια μου και να την κάνω με ελαφριά πηδηματάκια. Όχι, δεν βλέπω λόγο να παραιτηθώ», προσπαθεί ανεπιτυχώς να παραστήσει το Φουστάνο στα μούτρα του και φεύγει. Και πάλι όμως, αν έλεγε αυτά ο Οιδίποδας, δεν θα είχαμε τραγωδία αλλά τα νέα των 8:00.

Μα είναι δυνατόν να μην σκέφτηκε ποτέ κανένας να ρωτήσει τι χαλασμένα ναρκωτικά έπαιρνε η Πυθία στους Δελφούς και ξεφούρνιζε χρησμούς-μαλακίες??? άμα το σκεφτείς, όλοι αυτοί οι αρχαίοι έπαιρναν στα σοβαρά τα λόγια μιας γκόμενας drug addict (κάτι σαν Mick Jagger της εποχής της).

Μόνο ο χρησμός που έδωσε για τη δολοφονία του Λάιου από τον Οιδίποδα, έκανε άνω-κάτω όλη τη Θήβα και έγινε θέμα για 4 τραγωδίες. Λάθος το ονόμασαν Θηβαϊκό Κύκλο. Star Wars sequel έπρεπε να το ονομάσουν.

Άρα η μοιρολατρία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην τραγωδία. Αν πιστεύεις ότι δεν μπορείς να αλλάξεις το μέλλον σου, αν πιστεύεις ότι είσαι προορισμένος να πάθεις κάτι και οδεύεις προς την καταστροφή χωρίς να διερωτηθείς «μα τι σκατά πάω να κάνω?» βάζεις ανεξάρτητη υποψηφιότητα για επόμενος ήρωας τραγωδίας.

Αυτά για τραγωδίες. Η αλήθεια είναι ότι μετά το σχολείο, εκτός από τα καλοκαιρινά φεστιβάλ που τετραγωνίζεις τον κώλο σου στα πέτρινα καθίσματα των αμφιθέατρων, δεν συναντάς τις αρχαίες τραγωδίες αλλού.

Μια φορά με τον Έτερο, συζητώντας για το παρελθόν και πρόσωπα που γνωρίζουμε, ανακαλύψαμε ότι πριν 12 περίπου χρόνια, πολύ πριν γνωριστούμε, είχαμε πάει και οι δύο στο ίδιο πάρτι. Το εκπληκτικό της υπόθεσης, ήταν ενώ θυμόμασταν λεπτομέρειες από το εν λόγω πάρτι (που ήταν, με ποιους πήγαμε, εγώ θυμήθηκα μέχρι και τι φορούσα) δεν μπορούσαμε να θυμηθούμε τις φάτσες μας. Δεν μπορούσε ο Έτερος να θυμηθεί αν με είχε δει ή αν μιλήσαμε και εγώ, ενώ θυμήθηκα με ποια παρέα είχε έρθει ο Έτερος, δεν μπορούσα να θυμηθώ τον ίδιο.

Κάναμε, φαίνεται, τρομερή εντύπωση ο ένας στον άλλο.

Αν ήμασταν μοιρολάτρες, θα έπρεπε να θεωρήσουμε ότι «δεν ήταν γραφτό να συναντηθούμε τότε» ή ανάποδα «το γεγονός ότι πήγαμε στο ίδιο πάρτι, ήταν σημάδι ότι στο μέλλον θα κάναμε κάτι μαζί» (πολύ far fetched αλλά κατάλαβες). Θα νιώθαμε μια αγαλλίαση και μια σιγουριά ότι εντάξει, κάναμε το σωστό και we were meant to be together (ή ότι αφού δεν έκανε κλικ την πρώτη φορά δεν έχουμε υπόθεση). «Τον/την είδε και τα γόνατα του/της λύγισαν» (έλεος). Οτιδήποτε για να νιώσουμε καλύτερα και να επιβραβεύσουμε τους εαυτούς μας και τα αστέρια μας.

Η αλήθεια ήταν ότι στο εν λόγω πάρτι γίναμε και οι δύο κουδούνια από το ποτό και ούτως ή άλλως εκείνη την περίοδο βγαίναμε και οι δύο με διαφορετικά άτομα (που δεν είχαν έρθει στο πάρτι). Ο Έτερος ήρθε κατά λάθος με ένα φίλο του και την παρέα τους, και εγώ ήξερα την οικοδέσποινα.

Ευτυχώς, κανένας δεν αυτοκτόνησε.

24 Comments:

At 07 December, 2006 12:05, Anonymous shashoura said...

den einai 8ema moiras i pepromenou,,,,,,,einai 8ema entropias.....

 
At 07 December, 2006 12:33, Blogger To Hlithio Agrino said...

Shashoura... koinwnikis entropias i genikoteris? (Social Entropy concept in Norman Spinrad's "Agent of Chaos" -a political science fiction novel)

Drakouna... Kales oi Simptoseis... alla mia seira simptwsewn den einai pote tixaia (afto den to ennow moirolatrika alla anthropokentrika).

 
At 07 December, 2006 12:37, Anonymous shashoura said...

@ hlithio agrino
,,,,genikeumenis entropias...

 
At 07 December, 2006 13:38, Blogger michaella said...

ego nomizo an gnorizes tote ton etairo tora den tha isoun pantremeni mazi tou.. opotan mallon itan kai eparaitan tis miras sou

 
At 07 December, 2006 13:39, Blogger Jacobo said...

Πεπρωμένο! μοίρα! αρχαία τραγωδία! εντροπία!

Κοίτα που θα το φιλοσοφίσουμε βαριά εκείνο το μοιραίο πάρτυ!!

Παίζει ή δεν παίζει τελικά ζάρια ο θεός με τον κόσμο? (Άμα δεν κατάφερε να το απαντήσει ο Αισταιν το ερώτημα που έθεσε ο ίδιος, κάτσε τώρα να βρούμε εμείς άκρη!:))

Προσωπικά μ'αρέσει και πιστεύω στη θεωρία του χάους! ..Που λέει ότι μια πεταλούδα που πέταξε στην Κίνα μπορεί να προκαλέσει τυφώνα στην Νέα Υόρκη. Τώρα γιατί έδωξε της πεταλούδας τη συγκεκριμένη στιγμή να σηκωθεί να πετάξει δεν ξέρω!

Τώρα παράδειγμα: Αν η Δρακούνα εκείνη τη νύκτα στο πάρτυ δεν φορούσε μαύρο αλλά κόκκινο φόρεμα πιθανόν να γνώριζε (τότε) τον Έταιρο και έτσι να μην είχαν παντρευτεί ποτέ (κουφό;; σκεφτήτε το!)

 
At 07 December, 2006 14:10, Blogger drakouna said...

Παρατηρώ ότι σε όλες τις φαντασιώσεις σας γνωρίζω τον Έτερο πριν 12 χρόνια και ΔΕΝ καταλήγουμε μαζί...

 
At 07 December, 2006 15:07, Blogger evita said...

Πέστε με μοιρολάτρισα αλλά σεν πιστεύω στις "τυχαίες" συμπτώσεις. Πιστεύω ότι καθετί που βλέπουμε σαν συμπτώση είχε το σκοπό του, ίσως όχι παντα τόσο εμφανή αλλά δεν είναι δυνατό να είναι όλα τόσο "τυχαία".

Πιστεύω στο αναφαίρετο δικαίωμα της επιλογής του ανθρώπου και ότι η μοίρα του δεν είναι τόσο πολύ προκαθορισμένο. Από την άλλη πάντα έχουμε δύο δρόμους να επιλέξουμε και σπανίως τρεις και όμως το τέλος της κάθε επιλογής μας είναι προκαθορισμένο και τετελσμένο, οπότε απλά επιλέγουμε το καλύτερο δυνατό (ή τουλάχιστο έτσι νομίζουμε). Ίσως τις πλείστες φορές να λέμε ότι δε ξέρουμε το τέλος αλλά κάνουμε υποθέσεις με το μυαλό μας, ξέρουμε όμως καταβάθος ότι απο τη στιγμή που κάναμε μια επιλογή τα πράγματα δε θα μπορούσαν να είχαν άλλο αποτέλεσμα.

Το πιο απλό παράδειγμα είναι ένας άνθρωπος που θυμωμένος με τη σύντροφο του αποφασίζει να τη σκοτώσει, ας ξανασκεφτεί λίγο την επιλογή του αν το κάνει καταλήγει φυλακή, αν δε το κάνει απλά θα χωρίσει. Έχει την επιλογή και το καθορίσμενο αποτέλεσμα.

Πήγατε στο ίδιο πάρτυ πριν 12 χρόνια και λετε ότι δε μπορείτε να θυμηθείτε ο ένας το άλλο και το θεωρείται τυχαίο. Ωραία λοιπόν για μένα δεν ήταν τυχαίο. Σε κάποια φάση στη ζωή σας ήταν καθορισμένο να γνωριστείτε, και να δείτε ο ένας τον άλλο ερωτικά με δική σας επιλογή στη συνέχεια πως θα κατέληγε το όλο πράγμα. Την εν λόγω ημέρα όμως δεν είσασταν στη κατάλληλη φάση να το κάνετε, ίσως να μην είσασταν ελευθεροι ερωτικά ή έτοιμοι για μια σχέση. Οπότε δεν γνωριστήκατε. Την ημέρα που έγινε η πραγματική γνωριμία σας, έπρεπε απλά να κάνετε την επιλογή σας για το που θα καταλλήγατε.

Όπως λοιπόν η Αντιγόνη είχε την επιλογή να αφήσει τον αδερφό της να το φάνε τα όρνια ή να τον θάψει γνωρίζοντας ότι θα τιμωρηθεί για αυτό έτσι και εμείς έχουμε τις δικές μας επιλογές. Όσο για τις Πυθίες απλά έχουν το κουράγιο βάση της ψυχοσύνθεσης μας να υπολογίζουν πια απο της δύο επιλογές στη ζωή μας θα πάρουμε...

 
At 07 December, 2006 15:28, Blogger Sraosha said...

η μοιρολατρία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην τραγωδία

Μα, καλό μου παιδί, ο Οιδίποδας καταλήγει τραγικός ήρωας γιατί δεν είναι μοιρολάτρης και προσπαθεί να αντιστρατευτεί στον χρησμό, κοπανώντας την από την Κόρινθο για να μη σκοτώσει τον Πόλυβο -- που τον νομίζει πατέρα του -- και πάρει τη Μερόπη -- που τη νομίζει μάνα του.

Εμένα άλλο με βασανίζει: τι ψυχάκιας θα σκοτώσει τέσσερα άτομα στο τρίστρατο μόνο και μόνο επειδή του είπανε να παραμερίσει; Εγώ θα έπρεπε να έχω σφάξει όλους τους (άντρες) μπάτσους της ΚΔ, κάθε φορά που με μπινελικώνουν επειδή δεν παραμερίζω όταν περνάει ο Νικολάκης με προεδρική κουστωδία (ναι, χρησιμοποιεί την αυτοκινητοπομπή του μπαμπά του).

 
At 07 December, 2006 16:10, Anonymous Γιώργος said...

Έχω την εντύπωση ότι κάποιοι δαμαί κολλούν της Δρακούνας προσπαθώντας να της υποβάλλουν ότι εν έπρεπε να εν με τον Έτερο σήμερα.

 
At 07 December, 2006 18:30, Blogger Jacobo said...

Πάνω που μιλούσαμε για σκέψεις, Υποβολή, συμπτώσεις... με την @Michaella εγράψαμε το ίδιο πράμα με διαφορά ενός λεπτού!!

Τούτο το μπλοκ άρκεψε να γίνεται πολλά σατανικό!

Καλού κακού να φέρουμε ένα παπά να κάμει αγιασμό!

@γιώργος
Εν της υποβάλουμε κάτι. Τα πράματα έν απλά: Τον πρώτο που γνωρίζεις ερωτεύκεσαι τον, τον δεύτερο παντρεύκεσαι τον! (Υπάρχουν ανάμεσα και κάτι ψιλοφλερτάκια, κάτι one night stand, αλλά αυτά έν τα μετρούμε). Τούτη η σειρά εν νορμαλ. Ακριβώς το ανάποδο είναι η τραγωδία!

Τραγωδία είναι επίσης να είχες ένα και μοναδικό έρωτα, όσο ποιητικά και αν θέλουμε να δούμε το πράμα. Η ζωή έχει πολλές, ποικίλες και αμέτρητες απολαύσεις.
Τίποτε δεν μπορεί να συμπυκνωθεί στην παρθενογένεση του.

Ο έρωτας φαίνεται απρόβλεπτος, μαγικός, μυστήριος, μια κατάσταση που ζεις μια "σχεδόν μόνιμη, σχεδόν νόμιμη" παραφροσύνη. Αν τον κοιτάξεις προσεκτικά όμως τα ντερτίπια του είναι τα ίδια και επαναλαμβάνονται.

 
At 07 December, 2006 20:23, Anonymous mrs zisi said...

alitheia drakouna, pws gnwristikate me ton etero? ena post afierwmeno stin gnwrimia sas is eagerly awaited nomizw apo olous! =)

 
At 07 December, 2006 20:57, Blogger michaella said...

Τον πρώτο που γνωρίζεις ερωτεύκεσαι τον, τον δεύτερο παντρεύκεσαι τον! το ανάποδο είναι η τραγωδία!

evala to nickname sto msn mou touto! en polla dinato

nai mrs zisi eskeftikat o kai ego! drakouna apetoume anametadosi tis miraias sinantisis. mporeis na mas valeis enallaktika senaria kai na dialexoume pion en to alithino
christmas quiz. vale ena polla cheesy, ena scifi, ena telia gerimo ktl.
men valeis oti egnoristikate sto gipedo omos kai ston gamo eixate slight show me foto tis kerkidas kai portokalia prosklitiria giati touto ekame to mia fili mou kai en alithini istoria haha. itan o pio enjoyable gamos pou epia pote. ola portokalia:)apo ta fkiora mexri ti kordelitsa sta loukoumia

 
At 07 December, 2006 21:27, Blogger Demetris said...

Ha, ha!!

I used to be dating her ride home - don't recall her in the car, but she was there-, and 'she worked for me' in a production but I can barely remember her prsence, even though I do remember her work. She used to say hi to me on and off -blank there too- years later, but it took, a vodka 'n' sprite, plenty of irish whiskey, and a very close friend, am, 'flirting' with the possibility of a relationship -false info there btw- to actually catch her eye, having already taken her seat.

Entropy?
Well I fell of the bike two nights later, thinking of her- and I have the scar to prove it.

I do now too. But even though she brought me my bike, I cycle less.

 
At 07 December, 2006 22:01, Anonymous mrs zisi said...

@ michaella: oute i easyjet toso portokali =p

 
At 08 December, 2006 09:20, Blogger drakouna said...

Από το γερμανικό κατεβατό έβγαλα μόνο ότι προέρχεται από το Βιβλίο της Μοναστικής Ζωής (??)

Το οποίο δεν έχω ιδέα τι είδους φρούτο είναι...

 
At 08 December, 2006 11:14, Anonymous Horaitisa said...

Na sas pw ti alo ine portokali? To website tis KEAN:
www.kean.com.cy

K yia osus 8elun na 3exasun tin Rita:
http://www.kean.com.cy/images/media/imagelarge/keanita_istreaming.wmv

 
At 08 December, 2006 11:15, Anonymous Horaitisa said...

(To comment itan sto geniko theme twn froutwn by the way)

 
At 08 December, 2006 11:49, Blogger Demetris said...

Milwntas gia frouta he is back!

Asheto.

 
At 08 December, 2006 13:32, Blogger Psychia said...

Παρόμοια κατάσταση είχα και εγώ με τον Αγάπη.

Πριν 7 χρόνια πολύ πριν γνωριστούμε, την μέρα του Αγίου Βαλεντίνου, βρισκόμασταν στον ίδιο χώρο στην Αθήνα, εγώ με τον τότε δεσμό μου και αυτός στον χώρο που δούλευε τότε. Ο Αγάπης είχε πει στους σερβιτόρους πως άμα έρχονται Κύπριοι στο μαγαζί να του το λένε για να τους γνωρίζει. Κανείς δεν το έπραξε εκείνη τη νύχτα και έτσι δεν γνωριστήκαμε. Και ενώ θυμάμαι φάτσες της μπάντας και λεπτομέρειες της νύχτας, αυτόν δεν τον θυμάμαι.

Λέτε άμα γνωριζόμασταν να γινόταν από τότε το κονέ, ή εκείνη η νύχτα να ήταν μοιραία για την μετέπειτα γνωριμία μας; Ή απλά είναι πολύ μικρός ο κόσμος και οι συμπτώσεις αναπόφευκτες; Ψηφίζω το 2ο.

 
At 08 December, 2006 13:33, Blogger gelial said...

χαχαχα πάντως ως παλαιός τριτοδεσμίτης (δηλαδή υποψήφιος σχολων θεωρητικής κατεύθυνσης, που τρωνε τα αρχαία με το κουτάλι) είχα την ίδια άποψη για την Ισμήνη. η Αντιγόνη όντως ηταν λίγο phycho- ας μη συζητησω τον Οιδίποδα και γενικά το concept της τραγικής ειρωνίας.
Για το τέλος, αστειάκι 3ης δέσμης:
-Ποια είναι η μεγαλύτερη τραγωδία στον Οιδίποδα Τυρρανο;
-Πώς όταν πήγαινε με την Ιοκάστη, της έλεγε «τι σου κάνω μάνα μου»

 
At 08 December, 2006 13:33, Blogger gelial said...

η μεγαλύτερη τραγική ειρωνία, ηθελα να πω

 
At 08 December, 2006 18:40, Blogger michaella said...

DEN TO PISTEVO GELIAL!
afto akrivos to asteio to eixame kai emeis stin taxi ton arxaion pou kamia sxesi me trites desmes ktl. itan oloi sindiasmos mathimatika-fisiki-ximia-arxaia!

 
At 08 December, 2006 23:19, Anonymous The Good German said...

The essence was “ Was wirst du tun, Gott, wenn ich sterbe?” alias “Alors que feras–tu Dieu si je meurs ?” but since your theme on destiny has been elevated to that of exotic fruits my guy even has something to say on this.."Donne à chacun sa propre mort, la mort née de sa propre vie, où il connut l'amour et la misère"... "car nous ne sommes que l'écorce, que la feuille, le fruit qui est au centre de tout, c'est la grande mort, que chacun porte en soi” (this much I think you understand w/out translation)
http://thegoodgerman.warnerbros.com (asxeton)

 
At 09 December, 2006 11:04, Anonymous αντροχωρίστρα said...

Δεν υπάρχουν συμπτώσεις... Συμβαίνουν διάφορα και εμείς έχουμε επιλογές.Να ακολουθήσουμε τον δρόμο που θέλουμε.Και αυτό δεν είναι μοιρολατρία.Αυτό είναι η ζωή αφού σκοπός της ύπαρξης μας είναι να αποκτήσουμε εμπειρίες........ για να δώσουμε λόγο αργότερα.Να επιστρέψουμε ή όχι στη Γη? Μήπως τελικά όλα είναι του μυαλού όπως λες?

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home


ΠΡΟΣΟΧΗ: Το blog βλάπτει σοβαρά την υγεία όλων όσων δεν διαθέτουν χιούμορ.