Wednesday, July 14, 2010

To 70

Είμαστε η γενιά του 70. Μερικοί από εμάς πρόφτασαν το πραξικόπημα και την εισβολή φορώντας πάνες, κανένας όμως από εμάς δεν θυμάται πως ήταν η ζωή πριν το διαχωρισμό και τα οδοφράγματα. Όλοι όμως θυμόμαστε την εποχή που μοναδικό τηλεοπτικό κανάλι ήταν το ΡΙΚ1, το οποίο ξεκινούσε μετάδοση η ώρα 5 το απόγευμα με Μίκυ Μάους.

Η εποχή του «ανένδοτου αγώνα» του Σπύρου Κυπριανού, μας βρήκε στο δημοτικό, με τετράδια «Δεν Ξεχνώ» και φωτογραφίες από άγνωστες κατεχόμενες τοποθεσίες στον τοίχο. Πολλοί από εμάς μεγάλωσαν σε ghettos, conveniently ονομαζόμενα «προσφυγικοί συνοικισμοί». Δεν μας ενδιέφερε η αδιαλλαξία του Ντενκτάς, μαζεύαμε με μανία αυτοκόλλητα ποδοσφαιριστών και πώματα αναψυκτικών με τις χώρες που λάμβαναν μέρος στο τότε Μουντιάλ.

Ο άλλος αέρας που έφερε ο Γιώργος Βασιλείου μας άφησε παγερά αδιάφορους. Ήμασταν τότε στην εφηβεία και περνούσαμε εγωκεντρική φάση και ακμή. Δεν θυμόμαστε τη δέσμη ιδεών Γκάλι αλλά θυμόμαστε την ελεύθερη ραδιοφωνία και το Radio Super με την Ιφιγένεια και τον Ρόμπερτ Καμάσα. Καθιερώσαμε το «κάτω» της Έγκωμης που γνώρισε μεγάλες δόξες. Δεν υπάρχει μέλος της γενιάς μας που να μην πέρασε ένα τουλάχιστον βράδυ μέσα στην Amanda’s. Τα καλοκαίρια κατακλύζαμε το παλιό ΓΣΠ για συναυλίες. Εκεί είδαμε Chris De Burg και Παπακωνσταντίνου και αδερφούς Κατσιμίχα, πριν κοτσιανιαστούν από το φεστιβάλ της ΕΔΟΝ.

Οι διαδηλώσεις μας (όποτε έπρεπε να διαδηλώσουμε) ήταν ογκώδεις και έντονες. Καμιά άλλη γενιά δεν βρέθηκε τόσο κοντά και για τόσο πολύ στα οδοφράγματα να διαδηλώνει. Οι γονείς μας ήταν κάθετα αντίθετοι με τις διαδηλώσεις και μας προέτρεπαν να μην χάσουμε μαθήματα. Η επαγγελματική μας αποκατάσταση ήταν για αυτούς πιο σημαντική από οποιοδήποτε αγώνα. Είχαν φυσικά, δίκιο.

Η άνοδος του Γλαύκου Κληρίδη στην Προεδρία βρήκε πολλούς από εμάς στο εξωτερικό να σπουδάζουμε. Γενικά, τα nineties ήμασταν μέλη της φευγάτης φυλής των φοιτητών, επισκέπτες κάθε τρεις μήνες και διακοπές το καλοκαίρι. Ταξιδέψαμε πολύ, άνοιξαν τα μάτια μας σε νέες συμπεριφορές και αξίες. Δεν μας σοκάρουν πολλά πράγματα και μας αρέσει (τουλάχιστον επιφανειακά) ο κοσμοπολίτικος τρόπος ζωής, έχουμε όμως μεγάλη αγάπη στους γονείς μας και στον τρόπο ζωής που μας έμαθαν εκείνοι. Κάναμε μόδα τον καφέ και φέραμε επανάσταση στη νυχτερινή ζωή του τόπου. Τα ορθάδικα, clubs, μπαράκια, live σκηνές κ.α. έγιναν για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των νυχτερινών εξορμήσεων μας.

Η άνοδος και πτώση του Χρηματιστηρίου μας βρήκε πίσω στην Κύπρο, στα πρώτα βήματα της επαγγελματικής καριέρας μας, προσπαθώντας να εφαρμόσουμε αυτά που μάθαμε στα πανεπιστήμια του εξωτερικού. Η γενιά μας άκουσε τους γονείς της, και σπούδασε κάτι «με ψωμί». Είμαστε μια απέραντη γενιά από λογιστές, δικηγόρους, MBA, Business και Marketing Executives που είναι έτοιμη να προσφέρει τις υπηρεσίες της. Κάναμε μόδα τα τριήμερα breaks στο εξωτερικό και εσωτερικό και (εφόσον δεν έχουμε το κόμπλεξ των γονιών μας περί πουστοκαλαμαράδων) επιβάλαμε τις καλοκαιρινές διακοπές στην Ελλάδα και τα πανέμορφα νησιά της.

Σε αυτό μας βοηθάει το γεγονός ότι είμαστε λιγότερο συντηρητικοί από τους γονείς μας. Είμαστε όμως ομολογουμένως και λιγότερο εργατικοί. Είμαστε γενικά ολίγον κακομαθημένοι, λόγω του ότι οι γονείς μας, έχοντας περάσει ένα πόλεμο και κακουχίες, πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους να σκοτώνονται στη δουλειά. Σε σύγκριση με τους γονείς μας, τα βρήκαμε έτοιμα.

Το 2003 μας βρήκε να ετοιμάζουμε το γάμο μας ή να κάνουμε ήδη τα πρώτα μας παιδιά. Η άλλη πλευρά που άνοιξε τις πύλες της, μας προξένησε περισσότερο περιέργεια παρά οτιδήποτε άλλο. Η πραγματικότητα μας ήταν μέχρι τότε σύνορα στον Άγιο Δομέτιο. Αυτή η «νέα» επιλογή μας αποσυντόνισε κάπως. Δεν μας εκπαίδευσε άλλωστε κανένας για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Εξάλλου, πολλοί από εμάς, έχοντας μεγαλώσει μέσα σε ένα ομοιογενές ελληνοκυπριακό κράτος, μόνο έτσι αντιλαμβάνονται πλέον την Κύπρο και αδυνατούν να αντιληφθούν πως θα μπορούσε να λειτουργήσει διαφορετικά. Αυτά είναι τα λαμπρά αποτελέσματα της προπαγάνδας, θύμα της οποίας είναι ασφαλώς η γενιά μας.

Σήμερα, είμαστε στην πιο παραγωγική στιγμή της ζωής μας. Έχουμε δημιουργήσει σπίτι, οικογένεια και είμαστε οι φορολογούμενοι πολίτες που συνεισφέρουν στα κρατικά βάρη. Σε αντίθεση με τους γονείς μας, δεν περιμένουμε μόνο από τις κοινωνικές σφαλίσεις για να εξασφαλιστούμε στα γεράματα και δεν πιστεύουμε ότι είναι χρέος των παιδιών μας να μας γηροκομήσουν.

Αν λυθεί τώρα το Κυπριακό, η γενιά μας θα σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος της υλοποίησης και της ομαλής μετεξέλιξης του υφιστάμενου κράτους στο νέο πράγμα που θα δημιουργηθεί. Μπορούμε να αντέξουμε αυτή την ευθύνη? Μπορούμε μέσα στην αβάστακτη ελαφρότητα της ύπαρξης μας να καταφέρουμε αυτό που δεν κατάφεραν οι προηγούμενες γενιές? Έχουμε άραγε προλάβει ως γενιά να μην γίνουμε institutionalized όπως όλες τις προηγούμενες?

Οι ενδείξεις δεν είναι ενθαρρυντικές. Πόσο πιο εξελιγμένοι είμαστε αλήθεια από τους γονείς και παππούδες μας που τα έκαναν σκατά? Ο τελευταίος «αγώνας» που δίνουμε είναι με τα διάφορα groups στο Facebook. Member σε αυτό για την αδικία, member στο άλλο για την Jennifer Lopez, member σε άλλο για ομοσπονδία ή μη. Πέρσι έγινε αντικατοχική εκδήλωση πάνω σε yacht.

Είμαστε η προσωποποίηση αυτού που έλεγε ο Χάρρυ Κλυνν: «Εμπρός πατριώτες να βγούμε στους δρόμους, με ρόλεξ στα χέρια, με γούνες στους ώμους». Μια γενιά που έμαθε να αντιγράφει, πως άραγε θα καταφέρει να δημιουργήσει?

29 Comments:

At 14 July, 2010 12:46, Blogger Νυχτερινός Ποδηλάτης said...

...όντως τα έκαναν σκατά, και τώρα πιθανόν να τα σκατέψουν ακόμα περισσότερο και αυτοί που θα τα φάνε είμαστε εμείς. Ήμουν στην κολυμβήθρα όταν γινόταν η εισβολή και 36 χρόνια μετά διδάσκω στα παιδιά "Γνωρίζω, Δεν Ξεχνώ κι Αγωνίζομαι". btw ήμουν της Atlantic ως γνήσιο χωριατόπαιδο!

 
At 14 July, 2010 13:45, Blogger Okyalos said...

"Δεν Ξεχνώ" ή
"Δεν Ξεχνώ?"

 
At 14 July, 2010 13:51, Blogger Aurora said...

"Πέρσι έγινε αντικατοχική εκδήλωση πάνω σε yacht."
Αυτό όντως έγινε;;;;;;

 
At 14 July, 2010 13:53, Anonymous Anonymous said...

Polla kalo drakouna

 
At 14 July, 2010 14:56, Anonymous Soulla in London said...

Πιστεύω ότι η γενιά των 80ς βρισκόμαστε σε ακομα χειρότερη μοίρα σε οσο αφορα την αντιμετώπιση του ενδεχόμενου να λυθεί το κυπριακό καθως είμαστε μια γενιά στην οποία ναι μεν εδιδαξαν μας τα πατριωτικά αισθήματα στο δημοτικό και επιστέψαμε τα τζιόλας αλλά σύντομα εγιναμε exposed σε μια δεύτερη γνώμη και επρεπε να διερωτηθούμε κατά πόσο τα οσα μας εδιδάξαν ήταν slightly biased..να νιώσουμε τζαι λίες τύψεις γιατι είμαστε στενόμυαλοι..και καταντήσαμε να μην ξέρουμε καν τι πιστεύουμε..To top it all up..ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό απο μας έμειναν στο εξωτερικό να γυρεφτούμε καριεριστικώς αφήνοντας μας ακόμα πιο απομακρυσμένους απο την κυπριακή πραγματικοτητα..το αποτέλεσμα είναι κάμποσοι τύποι με διχασμένες προσωπικότητες..που δεν ξέρουν τι τους γίνεται οσο αφορά τα πιστεύω τους σε σχέση με το κυπριακό και τη λύση του!!!

 
At 14 July, 2010 15:07, Anonymous Maria said...

I think this is one one of your best posts yet, though it is largely the Nicosian perspective. Those of us growing up in Limassol grew up diving off the Enaerios pier and skiving school to go to the beach,listening to Asimenos playing music at Triangle disco and eating late night Sandwiches at Stevies'.... we experienced the invasion through borrowed eyes...

 
At 14 July, 2010 15:32, OpenID strovoliotis said...

Πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις. Ακούγονται λίγο σαν αναδρομή, αλλά και λίγο σαν επικήδειος.

Και καλύπτουν και λίγο μεγαλύτερους, που το 74 μπορεί να μην φορούσαν πάννες, αλλά ακόμα τα κοντοπαντέλονα του δημοτικού…

Φυσικά θα μπορούσε κάποιος να πει: και λοιπόν; Και μετά; Καλές οι επισημάνσεις αλλά που πάμε;

Και ίσως το τραγικό της υπόθεσης είναι πως δεν υπάρχει απάντηση – και διαισθάνομαι πως αυτή ήταν η αφορμή για το σχετικό κείμενο...

 
At 14 July, 2010 16:15, Blogger DaisyCrazy said...

Tα μίκυ μάους αρκέφκαν στις 5 το χειμώνα και στις 6 το καλοκαίρι :)

Δε συμφωνώ σε όλα όσα λες αλλά το συμπέρασμα σου με θλίβει γιατί είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα από ότι θα ήθελα. Μια απ'τα ίδια λοιπόν κι η δική μας γενιά; Ή χειρότερα... γιατί για καλύτερα δε μας πολυβλέπω δυστυχώς.

Θυμάμαι πάντως έντονα τις αντικατοχικές διαδηλώσεις, που τραγουδούσαμε, που περπατούσαμε. Που νιώθαμε ότι κάτι κάναμε κι ας μην κάναμε τίποτα ουσιαστικό όπως αποδείχτηκε στην πορεία.

υγ. τον μάου-μάου και τον κιμ+μάικ θυμάσε τους;

 
At 14 July, 2010 16:40, Anonymous Anonymous said...

Kai mia apopsi , an epitrepetai , apo atomo pou gennithike to idio etos me tin Drakouna , alla stin Ellada kai ezise apo makria to legomeno "Kypriako" , to opoio kai oi dikoi mas goneis ezisan apo tis prwtes faseis stin Ellada.

Poly endiaferon to post sas kai sigoura megalo to varos pou tha klitheite oi neoteres genies na analavete gia tin dimiourgia kai anaptyxi enos eniaiou kratous , opote ayto epiteyxthei.

Panta dierwtwmoun, pws tha boresete eseis alla kai oi palaioteroi goneis sas kai papoudes , atoma pou epligisan apo tin eisvoli amesa kai alla oxi , na zisete me tous ...apenanti sybatriwtes sas . Analoga me tin ilikia kai ta viwmata sas , tha exete kai alli antimetwpisi apenanti tous. Opws kai aytoi gia esas.

par'ola tayta to post sas ws synithws einai food for thought.

 
At 14 July, 2010 16:43, Blogger Anti-Christos said...

"Αν λυθεί τώρα το Κυπριακό, η γενιά μας θα σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος της υλοποίησης και της ομαλής μετεξέλιξης του υφιστάμενου κράτους στο νέο πράγμα που θα δημιουργηθεί. Μπορούμε να αντέξουμε αυτή την ευθύνη?"

Και από πότε έχω εγώ ευθύνη να αναβαθμίσω τα κατεχόμενα για να φτάσουν το επίπεδο της κυπριακής δημοκρατίας; Τα αδέλφια σου οι τουρκοκύπριοι τι θα κάνουν; Θα στέκονται και θα κοιτάζουν; Απλώς ανοίξαν τα οδοφράγματα το 2003 και καθάρισαν; Ως εκεί ήταν η ευθύνη τους;

Ακριβώς όπως το είπες: "Το νέο ΠΡΑΓΜΑ που θα δημιουργηθεί!" γιατί κράτος δεν θα είναι. Θα είναι μόρφωμα που δεν θα αντέξει ενωμένο πάνω από 2 χρόνια. Ένα νέο Βέλγιο που θα καταρρεύσει με το πρώτο τσαλίμι της Τουρκίας.

Οπότε, ουδεμία ευθύνη αναλαμβάνω! It takes two to tango, που λέει και η αγγλολάγνα γενιά μας.

 
At 14 July, 2010 18:37, Anonymous Ράνια said...

πειράζει που είμαι αισιόδοξη;

όι για τον τύπο λύσης του κυπριακού, αλλά για το ενδεχόμενο "ειρηνικής συνύπαρξης" με τους Τουρκοκύπριους.

Είμαι της άποψης ότι μεγάλο μέρος της γενιάς μετά της εισβολής εν ελεύθερη που προκαταλήψεις, πιο ανοιχτή στο ξένο, στο διαφορετικό.
Ακριβώς επειδή εταξιδέψαμε, εζήσαμε όι μόνο στην Ελλάδα αλλά στην Αγγλία, στην Γερμανία, στην Αμερική. Οπου είχαμε φίλους Τούρκους, Τουρκοκύπριους (που παραδόξως εν εθέλαν να μας σκοτώσουν όπως μας είπαν στο σχολείο).

Τζιαι νομίζω επειδή είμαστε μια γενιά αποστασιοποιημένη, που εν μας πολλοκόφτει, που απομυθοποιήσαμε την Ελλάδα, εν θα έβρουμε μπροστά μας το μίσος.

Το μόνο πρόβλημα που βλέπω εν το οικονομικό. Να μεν πειράξεις την πούγκα του Κυπραίου, άσχετα ποιας γενιάς ένει.
Αν καταφέρουμε να δούμε ότι εν θα "θυσιάσουμε" τις λίρες (ή τα ευρώ) μας για τους "μουλλάες", αλλά ότι εννα τα επενδύσουμε για να έχουμεν ούλλη καλύτερη ζωή, τότε εγώ είμαι πολλά αισιόδοξη.

Υ.Γ1. εγώ ανήκω στη γενιά του 80. εμεγάλωσα δίπλα που την πράσινη γραμμή, που την βεράντα του σπιθκιού θωρώ την σημαία και πριν χρόνια εθωρούσα τον θείο μου να κλαίει που εθωρούσε την φωθκιά στον Πενταδάχτυλο τζιαι να μεν μπορεί να την σβήσει. Εμεγάλωσα με το φόβο του πολέμου (αν έρτουν οι Τούρτζιοι εννα επιτεθούν που δαμε)

Πειράζει που θέλω τα δικά μου κοπελλούθκια να μάθουν μόνο στο σχολείο, στο μάθημα της ιστορίας ότι κάποτε υπήρχε πράσινη γραμμή; Πειράζει που εν θέλω να φοούνται άμαν ακούουν στρατιωτικά αεροπλάνα;
Τζιαι αν το τίμημα για τούτο εν το να πληρώσω εγώ για την αναβάθμιση των κατεχομένων, πειτε μου πού πληρώνω.

Υ.Γ2. Πολλά μεγάλο το ΥΓ1. Τζιαι ευχαριστω σε Δρακούνα για τον χώρο

 
At 14 July, 2010 18:58, Blogger unshaved bastard. said...

This comment has been removed by the author.

 
At 14 July, 2010 18:58, Blogger unshaved bastard. said...

Οι γενιές αλλάζουν. Τα πολιτικά πρόσωπα όμως μένουν τα ίδια. Εσκέφτηκές το καθόλου;

Μπορεί να μην πρέπει να μπλέξουμε τα κοινωνικά με τα πολιτικά αλλά ως επι τω πλείστον μια λύση θα εξαρτηθεί που την πολιτική η οποία επηρεάζει μέσω των παρατάξεων τις επόμενες γενιές.

Το πράμα το οποίο με λυπεί ιδιαίτερα είναι η νοοτροπία του "Τζείνοι ποτζεί εμείς ποδά" που την ακούεις κάθε μέρα, που την πλειοψηφία του κόσμου. Η πολιτική της διχοτόμησης είναι νομίζω η πλέον κυριάρχουσα..

Ελπίζω η γενιά σου δρακούνα, αν την αφήσουν να μας αποδείξει το αντίθετο. Ότι δηλαδή υπάρχει αισιοδοξία.

 
At 14 July, 2010 19:05, Blogger Νικόλας Κυριάκου said...

Μονοτονα και ανανικα, θα επεστρεφα στη μελαγχολικη σκεψη για ολα αυτα που θα μπορουσαν να γινουν αν τα πραγματα ειχαν παρει μια αλλη τροπή. Όμως με τα "αν" και τις ιστορικές υποθέσεις δεν γίνεται δουλεια, όση πικρα κι αν αφήνει η σημερινη κατάσταση.
Θα μπορούσαμε να ήμασταν η γενια που θα άλλαζε τα πάντα - τουλαχιστον το πιο φωτισμενο κομμάτι μας δείχνει ότι μπορεί να το κανει. Οι μύθοι και τα συνθήματα θα θάβονταν απλά και ήσυχα από τον ορθολογισμό μας. Θα πρόσθετα και από τα όνειρα μας, αλλά από την πολυχρησία η λέξη μου μοιάζει ξεφτισμένη.
Το θέμα είναι σήμερα τι κάνουμε, που πάμε. Δεν θα σε σκοτίσω με αισιοδοξία ή απαισιοδοξία - το θέμα είναι ότι με ή χωρίς λύση χρειαζόμαστε μια νέα χώρα και καινούργια μυαλά. Να ξεκουνηθούμε εμείς δηλαδή γιατί κατ' εικονα και καθ΄ομοιωση των γονιών μας, το πραγμα δεν θα παει μακρια...Καλη συνεχεια

Ν

 
At 14 July, 2010 21:58, Anonymous Anonymous said...

Το μεγαλύτερο ίσως αγκάθι για την επίλυση του Κυπριακού εν η ημικατοχή.
Δυστυχώς εδημιούργησεν πολλούς προνομιούχους, που η αξία της περιουσίας τους, ελέω της προσφυγοποίησης, που προκάλεσεν η εισβολή, ξαφνικά επολλαπλασιάστηκεν, διότι αυξήθηκεν κατά πολύ η ζήτηση και μειώθηκε κατά πολύ η προσφορά γης. Τούτοι εδώ και αρκετά χρόνια έχουν καταστεί μέρος του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου της Κύπρου και ελέγχουν εν πολλοίς τις όποιες αποφάσεις της εκάστοτε εξουσίας. Τούτοι οι άνθρωποι, οι οποίοι σε αρκετές περιπτώσεις είναι και μέλη των κομμάτων, εξυπηρετώντας τα δικά τους οικονομικά ή και πολιτικά συμφέροντα είτε με καθαρά ψέματα είτε με προπαγάνδα καταφέρνουν να ελέγχουν και να περιορίζουν κάθε κίνηση που πάει να γίνει για την επιλυση του κυπριακού. Τρέφουν τον κόσμο με μύθους και του χαϊδεύουν τα αυτιά με καθαρά λαϊκιστικού ή εθνικιστικού τύπου διακηρύξεις που δυστυχώς δεν εκλαμβάνονται ως τέτοιες αλλά ως πατριωτικές. Το αποτέλεσμα είναι τα τετελεσμένα της εισβολής να εδραιώνονται και η de facto διχοτόμηση του νησιού να μετατρέπεται σιγά σιγά σε de jure, διότι οι πολιτικοί δεν τολμούν να συγκρουστούν με τα κατεστημένα (έχουν και οι ίδιοι συμφέροντα) και ο κόσμος τρεφόμενος με τους μύθους, τις μισές αληθειες και την προπαγάνδα και με γεμάτες τζέπες (έστω και με δανεικά από τις τράπεζες), εθισμένος στην καλοπέραση, δύσκολα θα τολμήσει να αφήσει την βολή του για την όποια λύση ΔΔΟ, για να λάβει μέρος σε ένα πείραμα πολιτικής διακυβέρνησης το οποίο θα πλήξει τα οικονομικά συμφέροντα της πλειοψηφίας των Κυπρίων αλλά και τα πολιτικά συμφέροντα των κομμάτων. Δύσκολα θα ανεχτεί ο καλομαθημένος πλέον Κυπραίος να εκχωρήσει πολιτική και εδαφική κυριαρχία στην Τ/Κ κοινότητα. Για αυτό προτιμά τους ευσεβοποθισμούς. Δυστυχώς τούτη εν η πραγματικότητα (όπως τη βλέπω εγώ). Λυπάμαι που καθημερινά ακούω ανθρώπους της γενιάς του 70 και του 80 αλλά και νεότερους που ευθαρσώς δηλώνουν ότι παρά την όποια λύση ΔΔΟ προτιμούν τη διχοτόμηση, ανθρώπους που δηλώνουν ότι δεν θέλουν να ζήσουν με τους Τ/Κ. Δυστυχώς τούτα εν τα αποτελέσματα της κρατικής πολιτικής μας. Οι προσφυγες δυστυχώς εν μειοψηφία αλλά επιπλέον κάποιοι από αυτούς σκέφτονται όχι την επανένωση αλλά την τζέπη τους...Δεν είμαι, λοιπόν, καθόλου αισιόδοξος ότι θα βρεθεί κάποια λύση.
Επιπλέον η γενιά που προηγήθηκε αυτής του 70 ελέγχει ακόμη τα πράγματα και πράττει με τέτοιο τρόπο που να εξυπηρετεί τη δική της δόξα. Βέβαια, όπως πολύ εύκολα μπορούμε να διακρίνουμε τα έχουν κάνει μαντάρα σε όλους σχεδόν τους τομείς. Ακόμα και αυτός της οικονομίας εισήλθε σε άσχημες ατραπούς. Οι νέοι άνθρωποι δύσκολα μπορούμε πλέον να ονειρευόμαστε ένα ευοίωνο μέλλον σε αυτόν τον τόπο. Οι "σωτήρες" του 60 μας προκαλούν πλέον εφιάλτες.

 
At 14 July, 2010 22:31, Blogger Cake said...

Πιστεύκω εν που τα καλλύττερα σου κείμενα.

 
At 15 July, 2010 07:40, Blogger the Idiot Mouflon said...

Τα σέβη μου Μαντάμ Δρακούνα...

Εκείνο που δεν εκαταλάβαν οι "άνωθεν" είναι το πόσο διαφορετικές είναι οι γενιές μετά την δική μας.

Ναι, έχουν και αυτές τα κουρδισμένα τους στρατιωτάκια ελέω προπαγάνδας αλλά... έχουν στο πολλαπλάσιο αυτούς που δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για όσα οι γερασμένες προηγούμενες γενιές θέλουν να τους επιβάλουν με τα "πρέπει" τους. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε όσους όμοια με μας αντιλαμβάνονται "το Κυπριακό".

Με όλα τα λάθη τους, μεγάλη μερίδα απόι τις επόμενες (από εμάς) γενιές αγαπητή... χλευάζει τον καθωσπρεπισμό και τις αρλούμπες που εμείς είχαμε ως δεδομένα... και ακόμη και όταν αντιδρούν με αδιαφορία... με κάνουν να πιστεύω ... όχι ότι "υπάρχει ελπίδα για την Κύπρο" αλλά ότι υπάρχει ελπίδα για τους ίδιους.

Χάτε τωρά, πάρε ένα ταξιδάκι down memory lane: "τιλίγκ τιλίγκ τιλίγκ..."

 
At 15 July, 2010 10:39, Anonymous Anonymous said...

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!

 
At 15 July, 2010 11:09, Blogger Dr Love said...

Na eisai sigouri oti den eimaste oloi to idio. Mhn mas bazeis olous sto idio kazani kai milw gia tin diki mou genia. Yparxei megali maza neolaias pou bgainei stous dromous kai diekdika. Pane peripato me giot aftoi pou akoma anapoloun enwsi me tin "mitera" ellada. Anthrwpoi pou akoma proskinoun xountikous san ton griva. Den eimaste oloi to idio.

 
At 15 July, 2010 11:41, Blogger Michael said...

Εξαιρετικό ποστ. Θα θυμώσεις λίγο τους λάτρεις της "καθαρότητας της φυλής" αλλά τι να κάνουμε.. Ως 70άρης ταυτίζομαι απόλυτα.

 
At 15 July, 2010 15:11, Anonymous mrg said...

Drakouna mou "grafeis"! Extos ap to periexomeno, mou arese kai to stul: tapeino, xwris megales kouventes. San enas tritos na diigeitai ta viwmata sou.

Ράνια pali thanks gia tin euxaristi nota:

" Πειράζει που εν θέλω [τα δικά μου κοπελλούθκια] να φοούνται άμαν ακούουν στρατιωτικά αεροπλάνα; "

Kai gw mazi sou...

 
At 15 July, 2010 16:19, Blogger Кроткая said...

Πού να δεις εμάς τους καλαμαράδες της ίδιας γενιάς που μάθαμε στην ιστορία πως ξαφνικά το 74 τους κάβλωσε των Τούρκων και έκαναν τον Αττίλα -έτσι ξαφνικά, επειδή είναι αιμοβόρα κτήνη. Κουβέντα για το πραξικόπημα: γιατί αν μιλήσεις για το Σαμψών, πρέπει να μιλήσεις και για τον Παπαδόπουλο (το δικό μας, όχι τον Τάσσο), και για τα Ιουλιανά και για τη Φρειδερίκη, για τα Μακρονήσια, για τον Παπαγο, για τον εμφύλιο. Κι αυτά δεν τα αγγίζουμε, είναι δύσκολα. Αλλά έπρεπε να βάλουμε στο κεφάλι μας την προπαγάνδα του "δεν ξεχνώ".
Και μετά να συναντάμε Κύπριους που μας λένε "εσείς φταίτε" και να μένουμε λίγο μαλάκες.
Ντάξει, άμα το ψάξεις (όσοι το έψαξαν) καταλαβαίνουν το "φταίτε", αλλά γμτ μου, εγώ που γεννήθηκα το 77 πού ακριβώς φταίω; Ούτε καν ωάριο δεν ήμουν το 74!
Από την άλλη, καλό είναι να πάψουμε να ψάχνουμε πού φταίνε οι άλλοι, να δούμε λίγο πού φταίμε κι εμείς και κυρίως, τι μπορούμε να κάνουμε για να διορθωθεί αυτό το έκτρωμα, ώστε να μπορέσουν τα κοπελλούθκια της Ράνιας "να μεν φοούνται άμαν ακούουν στρατιωτικά αεροπλάνα".

Πολύ καλό, Δρακ!

 
At 15 July, 2010 20:43, Blogger Kykkos said...

Standing ovation Drakouna....

 
At 16 July, 2010 22:30, Anonymous Anonymous said...

@ drakouna

'έχοντας μεγαλώσει μέσα σε ένα ομοιογενές ελληνοκυπριακό κράτος, μόνο έτσι αντιλαμβάνονται πλέον την Κύπρο και αδυνατούν να αντιληφθούν πως θα μπορούσε να λειτουργήσει διαφορετικά'

Που βλέπεις προπαγάνδα?

Κάνεις λάθος εκτίμιση. Το να μεγαλώσεις σε ομοιογενές κράτος δεν είναι προπαγάνδα αλλά πραγματικότητα.

Λάθος εκτιμίσεις διαφόρων πλευρών στην Κύπρο του 60 και 70 μας οδήγησαν εδώ που είμαστε. Τότε η ένωση ήταν για κάποιους η απόλυτα λογική και αδιαμφισβίτητη λύση. Και να! Διχοτόμηση.

Σήμερα για κάποιους η κρατική ενοποίηση (διζωνική) είναι η λύση.
Με λάθος εκτιμίσεις και φανατισμό που θα καταλήξουμε? Πάλι σε διχοτόμηση αλλά με απρόβλεπτες συνέπειες. Και η ζωή που περιγραψες ότι είχαμε θα αποτελεί όνειρο από το παρελθόν. Όπως και η ζωή πριν το 74.

Δεν θέλουμε διχοτόμηση και αποξένωση. Όμως η ειρήνη δεν συνεπάγεται της κρατικής μορφής αλλά της επικοινωνίας..

 
At 16 July, 2010 23:06, Anonymous Anonymous said...

Το πρόβλημα είναι ότι όλοι οι προηγούμενοι πριν που μας εκαμαν τα σκατά. Μια γενιά ανίκανων τζαι αφελών πολιτικών (τζαι βάλλω τους ούλλους μέσα) εδιαλύσαν τον τόπο. Τζαι σαν να μεν έφτανε τούτο, εκαπιλευτήκαν το πόνο τζαι το γαίμα του κόσμου για να χτίσουν δικηγορικές τζαι πολιτικές(ή εν το ίδιο;) καριέρες τζαι οικονομικές δυναστείες. Το καλό με τη γενιά τη δική μας (είμαι του 76) είναι ότι εκαταλάβαμεν τους. Εκαταλάβαμε πλέον ότι τόσα χρόνια επεριπαίζαν μας μες στα σχολεία, μες στο στρατό, μες στα πανεπιστήμια. Εν τζιαμαί όμως ακόμα, γαντζωμένοι πας τη ντόπα της εξουσίας όσπου να τα τινάξουν. Τζαι το σιειρότερο εν ότι όσοι της γενιάς μας πολιτικοποιούνται γίνουνται τζαι ακούουνται το ίδιο. Καμιά αλλαγή στη στάση ή στη ρητορική. Να φκεί ένας ρε παιδί μου να τους τρίψει τις ιστορικές τους μαλακίες στη μούρη να δω αν αντέχουν τη μπόχα...
Αν δεν μπορέσει η δική μας η γενιά να σηκώσει το βάρος της λύσης, εν θα μπορέσει καμιά. Γιατί εμείς εζήσαμε τις συνέπειες της ηλιθιότητας τους τζαι ακόμα κόφτει μας.
Για τους νεότερους εν ειμαι τόσο σίουρος.
(Απολογούμαι για το μακρυσκελές του σχολίου)

 
At 17 July, 2010 01:45, Anonymous christina said...

Δρακούνα μπράβο για το κείμενο.

Για τη γενιά του 70 ο χάρτης της Κύπρου είναι με τη μισή να στάζει αίμα.
Πρω του ανοίγματος των πυλών, πίσω απ'τη γραμμή ήταν το απόλυτο άγνωστο, το χάος, τα "σκυλιά" στα επισόδεια της Δερύνιας. Θυμάμαι την πρώτη φορά που αντίκρισα Τούρκο στις σπουδές μου το '91 με έπιασε ταχυκαρδία.
Η γενιά αυτή, παρ'όλη τη γελοιότητα, δεν κουβαλά τουλάχιστον τις ενοχές των προηγούμενων.
Μακάρι να επωμισθούμε εμείς τις δυσκολίες της λύσης. Τα παιδιά μας ας μάθουν για το "Κυπριακό' μέσα από την ύλη της ιστορίας.

 
At 20 July, 2010 21:42, Anonymous Τσιριπιλούα said...

Πολλά ωραίο!
Τζείντα τετράδια του σχολείου με το ντύμα του "Δεν ξεχνώ" που τα εγοράζαμεν που τον δάσκαλο την πρώτην ημέρα θυμάσαι τα; Ύστερα εβάλλαμεν τζαι νάιλο πουπάνο για να εν συσταρισμένο τζαι ελάλεν μας ο δάσκαλος μπράβο. Ιντα τα συλλαλητήρια του Κυπριανού; Που εμοιράζαμεν αυτοκόλλητα με το "Δεν ξεχνώ" σε άλλες γλώσσες;

 
At 20 July, 2010 23:53, Anonymous Anonymous said...

Δρακούνα,

Ωραίο το post αλλά είμαι σίγουρος ότι στο μέλλον οι εμπνεύσεις σου θα φροντίσεις να διαφέρουν από το editorial του περιοδικού STATUS. http://www.status.gr/default.php?pname=StatusArticle&cat_id=14&art_id=159

Nemo

 
At 21 July, 2010 08:51, Blogger Aceras Anthropophorum said...

Σπουδαίον. Η γενιά σας πάντως μας έμαθεν ότι άμα δεν πκιάννεις τον κόσμο στα σοβαρά μπορείς να πκιάσεις καλλύττερα την ουσία. Τζιαι η γενιά η επόμενη που έμαθεν που λλόου σας να τον πκιάννει ακόμα λλιόττερον στα σοβαρά, ίσως ναν τζιείνη πον να ξεμπερδέυκει με τους σκοτωμούς τζιαι τα απάνθρωπα στον τόπο μας, όπως εξημπέρτεψεν η Ευρώπη πριν εξήντα χρόνια.

 

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home


ΠΡΟΣΟΧΗ: Το blog βλάπτει σοβαρά την υγεία όλων όσων δεν διαθέτουν χιούμορ.